Redacteur Maaike
Maaike Kooijman
22 september 2025, 13:00

Verkiezingen (deel 3): hoe willen SGP, SP, Volt en VVD de klimaatcrisis aanpakken?

Hoewel kiezers klimaatverandering in de aanloop naar de verkiezingen van 29 oktober minder belangrijk lijken te vinden dan thema’s als wonen en migratie, ontkomt geen enkele partij aan klimaat- en milieubeleid. Wat zijn hun standpunten op het gebied van duurzaamheid? Change Inc. dook de partijprogramma’s in en zocht het voor je uit. Met deze keer: SGP, SP, Volt en VVD.

VERKIEZINGEN 1 Volt wil Tata Steel zo snel mogelijk sluiten en vervangen door 'Tata-stad'. | Credits: Getty Images/Bewerking Change Inc.

In dit drieluik neemt Change Inc. de verkiezingsprogramma’s van twaalf politieke partijen door, op alfabetische volgorde. Daarbij wordt puur gekeken naar de uitingen in die programma’s, niet naar het daadwerkelijk stemgedrag van partijen in de Tweede Kamer. De redenaties bij de opgesomde standpunten zijn partij-eigen en worden niet aangevuld met factchecks of reflecties door Change Inc.

SGP

De Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) mag dan bekendstaan als zeer conservatief; als het over klimaat gaat blijkt dat erg mee te vallen. God heeft immers de aarde gemaakt, en die moeten we beschermen. Of, zoals de SGP schrijft: ‘De schepping zucht onder de gevolgen van de zonde.’

De uitstoot van broeikasgassen ‘moet en kan omlaag’, vindt de partij, al wil ze wegblijven van ‘doorgeslagen maakbaarheidsdenken’. Want: ‘We hebben onze verantwoordelijkheid te nemen, maar wel in de wetenschap dat God erboven staat.’ SGP wil daarbij prioriteit geven aan de aanpak van de huidige wegwerpmaatschappij. Ons consumptiegedrag is ‘de vergeten kant van klimaat- en milieubeleid’, stelt ze.

Een greep uit de klimaatstandpunten van de SGP:

  • De vraag naar producten en (schaarse) grondstoffen verlagen, onder meer door het verlaagde btw-tarief voor reparatiediensten uit te breiden, een fikse heffing op kledingstukken die maar kort meegaan en onderzoek naar de mogelijkheid om de btw op hergebruikte bouwmaterialen te verlagen;
  • De vraag naar groen staal en andere duurzaam geproduceerde industriële producten stimuleren;
  • Het gebruik van milieubelastende brandstoffen in de komende drie decennia zo veel mogelijk afbouwen, maar niet door ons wettelijk vast te pinnen op concrete doelen voor reductie van de CO2-uitstoot. Daarvoor is de situatie te complex;
  • Streven naar eenderde minder energiegebruik in de komende twee decennia. De resterende energiebehoefte zo veel uit duurzame energie halen, maar de Noordzee niet volbouwen met windparken vanwege de gevolgen voor het ecosysteem en de ruimte voor de visserij. Meer inzet op ontwikkeling en opschaling van alternatieve energiebronnen met een meer voorspelbare productie, zoals aquathermie, geothermie, kernenergie en getijdenenergie;
  • De winning uit kleine gasvelden stimuleren en faciliteren, want aardgas blijft voorlopig een belangrijke brandstof en is relatief schoon;
  • Energiehubs bij onder meer bedrijventerreinen faciliteren en energiecoöperaties hiervoor meer ruimte geven. Elektrolysers en grootschalige batterijen vrijstellen van het betalen van nettarieven. De rekening van de investeringen in het elektriciteitsnet uitsmeren in de tijd via bijvoorbeeld een amortisatiefonds;
  • De ontwikkeling en introductie van onder meer solid statebatterijen stimuleren, want de productie van lithium-ion batterijen gaat gepaard met aanzienlijke lokale milieuvervuiling;
  • Extra investeringen van het Rijk in het Warmtefonds en de Investeringsregeling Subsidie Duurzame Energie;
  • Import van voedsel dat niet volgens de Europese maatlat voor voedselveiligheid, dierenwelzijn en milieu geproduceerd is, belasten en zo veel mogelijk weren, waarbij de opbrengst zoveel mogelijk wordt geïnvesteerd in verduurzaming van de landbouw.

SP

Met de kop ‘Een sociale klimaatrevolutie’ gaat de Socialistische Partij (SP) terug naar haar roots. Het doel: schone energie wordt toegankelijk en betaalbaar voor iedereen. De SP wijst erop dat het kapitalisme de bron van de klimaatcrisis is. Als we ons klimaat willen redden, moet winst niet meer boven alles gaan.

Als het aan de partij ligt wordt de energievoorziening dan ook genationaliseerd en komen energiebedrijven in publieke of lokale handen. Het energielabel wordt automatisch meegenomen in de huurprijs, openbaar vervoer wordt gratis. De energiebelasting voor huishoudens gaat omlaag, die voor grootverbruikers omhoog. Dat alles is onderdeel van een ‘grootschalige reddingsoperatie’ om de klimaatcrisis te bestrijden.

Een greep uit de klimaatstandpunten van de SP:

  • Stoppen met fossiele subsidies en investeren in een sterke, innovatieve en schonere economie bij onder meer Tata Steel in IJmuiden, bedrijven op Chemelot in Limburg of in de Rotterdamse Haven, met goede randvoorwaarden en heldere regels door de overheid;
  • De energierekening van huishoudens verlagen door publiek gefinancierde zonnepanelen op alle geschikte daken te leggen. De salderingsregeling over zonnepanelen niet afschaffen zonder goed alternatief;
  • Private warmtebedrijven Eneco, Vattenfall en Ennatuurlijk overnemen en omvormen tot publieke, regionale warmtebedrijven;
  • Een werknemersfonds oprichten dat zorgt voor omscholing en financiële overbrugging van medewerkers van onduurzame bedrijven die moeten sluiten;
  • De CO2-heffing behouden om ervoor te zorgen dat bedrijven investeren in schonere technieken;
  • Investeren in het uitbreiden van windparken op zee, zonnepanelen op alle geschikte daken, aardwarmte, groene waterstof en opslagcapaciteit voor (tijdelijk) overtollige groene elektriciteit. Geen bouw van kerncentrales, geen gaswinning onder de Noordzee en Waddenzee, wel fors investeren in uitbreiding en verzwaring van het elektriciteitsnet;
  • Gratis openbaar vervoer, goedkopere internationale treintickets, belasting op kerosine en een vliegtaks voor wie vaak het vliegtuig neemt;
  • Stoppen met de wegwerpeconomie door het right to repair in te voeren, overbodige verpakkingen te verbieden, statiegeld uit te breiden en strengere kwaliteitseisen voor kleding in te voeren;
  • Exportgerichte bio-industrie vervangen door gezinsbedrijven die lokaal produceren, met ruimte voor voedselbossen, regeneratieve landbouw en agroecologische initiatieven. Inkomensondersteuning voor boeren in tijden van crisis, bijvoorbeeld bij misoogsten door droogte of overstromingen.

Volt

Fikse bosbranden, vervuilende industrieën en intensieve landbouw: Volt draait er niet omheen. De onderwerpen komen al in de tweede alinea van het verkiezingsprogramma aan bod, en dat zet de toon voor de rest. ‘Stop Tata Steel’ springt meteen in het oog en het eerste hoofdstuk heet ‘Klimaatneutraal in 2040’. De partij is er duidelijk over: ze staat voor een toekomst met schone lucht, schoon water, ruimte voor natuur en betaalbare schone energie.

Geheel in lijn met haar Europese aard wil Volt onder meer bouwen aan een Europese Energie-unie, bijvoorbeeld door de koppeling van elektriciteitsnetwerken binnen de EU verder uit te breiden en gezamenlijk waterstof en gas in te kopen.

Een greep uit de klimaatstandpunten van Volt:

  • Wettelijk vastleggen dat Nederland en de EU in 2040 klimaatneutraal zijn, ofwel een netto CO2-reductiepercentage van 100 procent;
  • Direct starten met het beëindigen van fossiele subsidies, geen nieuwe vergunningen meer voor olie- en gasboringen en nieuwe kolenmijnen;
  • Tata Steel zo snel mogelijk sluiten en vervangen door ‘Tata-stad’ met duurzame bedrijven en klimaatvriendelijke woningen. Groen staal produceren in andere EU-landen en het geld dat nu is gereserveerd voor maatwerkafspraken inzetten voor het schoonmaken van de vervuilde grond en voor omscholing en begeleiding naar nieuw werk;
  • Het belastingstelsel hervormen zodat voor alle Nederlandse broeikasgasuitstoot een minimale CO2-prijs geldt, en de opbrengsten inzetten voor snellere verduurzaming en alternatieven voor inwoners en bedrijven. Voor de industrie een belasting invoeren voor luchtvervuiling;
  • Wind- en zonne-energie als basis van een betrouwbare, betaalbare en klimaatneutrale energievoorziening, aangevuld met kernenergie, plus groene waterstof voor de zware industrie. Ook meer Europees onderzoek naar kernfusie;
  • Nieuwe klimaatmaatregelen toetsen op klimaatrechtvaardigheid, onder meer door lasten eerlijk te verdelen;
  • Inzetten op biobased bouwen met lokaal geproduceerde materialen, zo veel mogelijk modulair en prefab, en circulair bouwen de standaard maken via de Nationale Aanpak Biobased Bouwen (NABB);
  • Streven naar 25 procent biologische landbouw in 2030, een verbod op megastallen en de productie en consumptie van plantaardige eiwitten stimuleren;
  • Duurzaam reizen relatief goedkoper maken door kerosine te belasten en douanekosten voor internationale vluchten en internationale treinen gelijk te trekken;
  • Een reclameverbod voor ultrafast fashion, en een speciale heffing op onduurzame kleding die in Frankrijk al bestaat.

VVD

De liberale Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) noemt vijf grote missies, en het oplossen van de klimaatcrisis is er daar niet één van. Wat wel? ‘Radicale economische groei’ zonder verstikkende regeldruk. Klimaat wordt weinig genoemd, tenzij natuurlijk in ‘ondernemersklimaat’. Klimaatbeleid moet vooral realistisch zijn.

Toch vindt de partij verduurzaming wel nodig, met name om bedrijven ‘ook in de toekomst te laten floreren’ en onafhankelijk te worden van fossiele brandstoffen uit ‘onvrije landen’.

Een greep uit de klimaatstandpunten van de VVD:

  • Effectieve en realistische verduurzaming als de weg naar een onafhankelijke, schone economie en een betaalbare energierekening;
  • Blijven voldoen aan de Europese verplichtingen op klimaat- en energiegebied, geen aanvullend nationaal beleid zoals de CO2-heffing. Op Europees niveau ook inzetten op circulariteit, langere levensduur van producten en hergebruik;
  • De Klimaatwet aanpassen naar Klimaat- en groeiwet, niet enkel gericht op het terugdringen van broeikasgasuitstoot maar ook op energie-onafhankelijkheid en betaalbaarheid;
  • Inzetten op CO2-afvang, -verwijdering en -hergebruik;
  • Geen nieuwe vliegbelastingen introduceren, maximaal aantal jaarlijkse vliegbewegingen van Schiphol uitbreiden;
  • Bouw van kerncentrales versnellen, vóór 2035 de eerste Small Modular Reactor (SMR) in Nederland bouwen;
  • De aanleg van energie-infrastructuur versnellen, bedrijven helpen met het flexibiliseren van hun stroomvraag, het makkelijker maken voor bedrijven om energie en netcapaciteit te delen in energiehubs;
  • Bedrijven met hoge elektriciteitskosten compenseren door de subsidieregeling Indirecte kostencompensatie (IKC-ETS) te verlengen;
  • Mogelijke investeringskorting voor bedrijven die willen verduurzamen.

Lees ook de andere artikelen in deze serie:

Strafrecht biedt kansen voor klimaatzaken: ‘Het is bij uitstek geschikt om gedragsverandering af te dwingen’

Allereerst even een beknopte les klimaatrecht. Klimaatnormen voor bedrijven worden in veel gevallen gemaakt in Brussel, waarna nationale wetgevers deze moeten implementeren in het eigen systeem. Worden de normen overschreden dan heeft de Nederlandse overheid twee opties om te handhaven: het bestuursrecht en het strafrecht.Dwangsommen, bestuurlijke boetes en het intrekken van vergunningen zijn gevolgen van uitspraken in het bestuursrecht. Het strafrecht werkt anders en is een ultimum remedium: een laatste middel. Een straf, zoals een boete, taakstraf of gevangenisstraf moet afschrikken en maakt duidelijk dat een bepaalde gedraging door de maatschappij wordt afgekeurd.Als advocaat bij een groot kantoor op de Zuidas deed Sjoerd Lopik veel strafzaken voor het bedrijfsleven. Hij kreeg te maken met zaken rond fraude, omkoping en witwassen. Tegelijkertijd verdiepte hij zich in klimaatverandering. Daarbij viel het hem op dat het strafrecht slechts zelden wordt gebruikt om bedrijven die schade aan het klimaat aanbrengen te berechten. Hij besloot een proefschrift over het onderwerp te schrijven.Waarom vond je het opmerkelijk dat het strafrecht beperkt wordt ingezet in klimaatzaken?‘Omdat het strafrecht bij uitstek geschikt is om gedragsverandering af te dwingen. Dat is een van de kerndoelen van het strafrecht. Denk aan een moord. Iemand wordt bestraft zodat het niet opnieuw gebeurt, maar ook om aan de maatschappij duidelijk te maken dat dit gedrag onacceptabel is.Die logica past naadloos bij klimaatverandering. Ook daar is gedragsverandering van bedrijven, burgers en overheden noodzakelijk. Bovendien is het strafrecht het meest expressieve rechtsgebied dat de overheid heeft om uit te drukken dat bepaald gedrag moreel verkeerd is. Naarmate de morele verontwaardiging over klimaat toeneemt, wordt de roep om strafrecht sterker.’Als het strafrecht zich in de basis goed leent voor klimaatzaken, waarom zien we het dan zo weinig?‘In het strafrecht moet je voor veel delicten een causaal verband aantonen. Die causaliteit is in milieuzaken veel ingewikkelder dan bij moord of diefstal. Daar leidt de actie van de een tot de dood van een ander of een verdwenen portemonnee. In een milieudelict moet je bijvoorbeeld aantonen dat de longaandoening van het slachtoffer komt door toedoen van een nabijgelegen fabriek. Dat is lastig omdat het vaak om ziektes gaan die ook zonder die fabriek voorkomen.Klimaatdelicten zijn nog eindeloos veel ingewikkelder. Zelfs de bedrijven met de allergrootste uitstoot dragen maar voor een paar procent bij aan de totale historische emissies die klimaatverandering veroorzaakt. Daardoor is het heel moeilijk om aan te tonen dat bijvoorbeeld een bepaalde natuurramp niet had plaatsgevonden als een specifieke partij geen CO2 had uitgestoten.Een bekend voorbeeld van een zaak in Frankrijk komt van een jongen die zijn vriendin verloor in een overstroming. Hij daagde energiereus Total Energies voor de rechter en sprak van dood door schuld. De officier van justitie heeft de zaak uiteindelijk geseponeerd, omdat onvoldoende aangetoond kon worden dat het meisje nog had geleefd als Total Energies niets had uitgestoten.’Als een causaal verband lastig aan te tonen is, hoe kun je het strafrecht dan wel benutten?‘In de rechtspraak kom je dan uit bij zogenaamde abstracte gevaarzettingsdelicten. Je legt de focus dan niet op de schade die bedrijven toebrengen, maar richt je op de normen die aan bedrijven zijn opgelegd en worden overschreden.Dat is wat er is gebeurd in het dieselschandaal rond sjoemelsoftware. Er is nooit tegen Volkswagen gezegd dat ze klimaatschade hebben aangericht. De autobouwer is juist bestraft op de uitstootnormen die ze overtreden. En er zijn veel meer van dat soort normen, zoals de uitstootregels binnen het emissiehandelssysteem.Daarom is het belangrijk dat normen steeds strenger worden. Het recht is een van de belangrijkste middelen als we de klimaatdoelen van 2050 willen halen. Als we toe willen werken naar klimaatneutraliteit, moet stapsgewijs het juridische net achter de broeikasgasemissies zich sluiten.’Je beschrijft in je proefschrift hoe de afschrikkende werking van het strafrecht ook benut kan worden in klimaatzaken. Welke kansen zie je?‘Allereerst vergroot een strafzaak de bekendheid van regels. Veel bedrijven kennen de klimaatregels niet eens. Strafzaken trekken media-aandacht, waardoor regels zichtbaarder worden.Daarnaast komen zaken door vervolging hoger op de agenda bij bestuurders. Een goed voorbeeld is het anti-witwasbeleid bij banken. Na enkele strafzaken is dat beleid totaal omgegooid. Er is een hoop te zeggen tegen die wetgeving en die strafzaken, maar feit is wel dat deze zaken laten zien dat een enkele strafzaak een grote invloed op het bedrijfsleven kan hebben. Inmiddels werkt bij sommige banken een kwart van het personeel aan anti-witwasmaatregelen. Zo kan strafrecht in klimaatzaken ook een signaalfunctie hebben: een paar strafzaken van het Openbaar Ministerie kan ervoor zorgen dat een hele beroepsgroep zijn beleid omgooit.’Toch schrijf je dat het voor het OM lastig is om het strafrecht in klimaatzaken toe te passen. Waarom?‘Het OM kampt eigenlijk met twee uitdagingen: normering en handhaving. Bij normering is het idee dat klimaatbeleid in aanloop naar 2050 strenger en strenger wordt, zodat CO2-emissies afnemen. Maar in het afgelopen jaar zien we een tegengestelde beweging. Met de aanstelling van Trump is er in de VS een anti-klimaatwind gaan waaien, terwijl in Europa het Draghi-rapport heeft bijgedragen aan een focus op het versterken van onze concurrentiekracht. Naar aanleiding daarvan worden duurzaamheidsregels door de Europese Commissie gesimplificeerd. Daar valt op zich wat voor te zeggen, ware het niet dat veel klimaatregels nu worden afgezwakt.Daarnaast zien we dat handhaving lastig is. Toezicht in Nederland is sterk gefragmenteerd en instanties kampen met onvoldoende capaciteit om milieunormen te handhaven. De pakkans bij milieucriminaliteit is daardoor schrikbarend laag. Daardoor ontbreekt de prikkel van bedrijven om aan de normen te voldoen.’Onlangs deed het Internationaal Gerechtshof een uitspraak die door milieuorganisaties historisch wordt genoemd: landen hebben de plicht om wereldburgers te beschermen tegen de gevolgen van klimaatverandering. Wat gaat het effect zijn van deze uitspraak op het gebruik van het strafrecht in klimaatzaken?‘De uitspraak bevestigt dat klimaatbeleid geen keuze is, maar een juridische verplichting. Dat is waardevol, want belangenorganisaties kunnen dit gebruiken om hun overheden tot ambitieuzer beleid te dwingen. Het heeft indirect ook gevolgen voor het strafrecht. Als staten meer op hun verplichtingen gewezen worden, kan het betekenen dat ze meer normen instellen. Worden die normen ernstig overtreden, dan kunnen overheden het strafrecht inzetten om naleving af te dwingen.’Een rechtsvorm in opkomst is het strafbaar stellen van ecocide: het ernstig en doelbewust beschadigen van ecosystemen. Welke rol kan het strafrecht hier spelen?‘Ik zie vooral kansen voor het strafbaar stellen van milieuovertredingen, dus de vervuiling van de omgeving. Inmiddels heeft ecocide een plek gekregen in het strafecht in Frankrijk en België. Een groot voordeel is dat ecocide een naam biedt voor milieuovertredingen. Waar moord en diefstal krachtige begrippen zijn, gaat het bij milieuovertredingen vaak over het ‘overschrijden van artikel zoveel van de vergunning’. Daardoor worden milieuovertredingen eerder gezien als administratieve fouten dan als strafbare feiten waar ernstige gevolgen voor de leefomgeving aan hangen. Ecocide kan het gat opvullen bij het ontbreken van een term.’Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst: gaat het strafrecht vaker aangewend worden in klimaatzaken?‘Als je kijkt naar de huidige politieke wind, vrees ik dat de staat van het klimaat verder zal verslechteren. Tegelijkertijd geeft het strafrecht gestalte aan morele verontwaardiging. Naarmate het klimaat verslechtert denk ik dat belangorganisaties, burgers en overheden sneller het strafrecht zullen gebruiken om hun verontwaardiging te uiten.Daarnaast hoop ik dat de handhaving van milieudelicten hoger op de agenda komt te staan. Mijn vrouw is advocaat gespecialiseerd in demonstratierecht en staat bijvoorbeeld Extinction Rebellion bij. Thuis vertelt ze weleens over hoeveel handhaving kan worden aangewend rond die demonstraties. Als milieuovertredingen met eenzelfde effectiviteit zouden worden gehandhaafd, dan zijn de demonstraties misschien ook een stuk minder noodzakelijk.’ Lees ook:Historisch advies in internationale klimaatzaak zet deur open voor nieuwe rechtszaken De erfenis van Urgenda: hoe één klimaatzaak honderden nieuwe ontketende Shell wint tijd met zege op Milieudefensie, maar zal hoe dan ook moeten vergroenen