Koning Willem-Alexander heeft dinsdag de nieuwe circulaire fabriek van het bedrijf Cirtec in Delfzijl officieel geopend, meldt het Nationaal Programma Verduurzaming Industrie. De fabriek heeft een capaciteit om jaarlijks miljoenen autobanden te verwerken tot grondstoffen zoals vaste koolstof, nafta en scheepsbrandstoffen.

Cirtec werkt met pyrolyse (zuurstofloze verhitting) en hergebruik van restgassen, zodat het hele proces vrijwel CO2-neutraal is. In totaal haalde Cirtec 150 miljoen euro aan financiering op voor de fabriek.

Lees ook: Deze Nederlandse oplossing voor recyclen composiet van windturbines en boten wordt op industriële schaal toegepast

Handelsdeal tussen EU en India voorziet in € 500 miljoen aan klimaatsteun

De Europese Unie en India hebben dinsdag een raamwerkovereenkomst gesloten voor een nieuw vrijhandelsverdrag. Dat voorziet in forse reducties van importtarieven voor bepaalde Europese goederen. Als onderdeel van de overeenkomst gaat de EU ook extra steun leveren aan India voor het terugdringen van de emissies van broeikasgassen en het verduurzamen van de Indiase industrie. Hiervoor is de komende twee jaar 500 miljoen euro aan steun vrijgemaakt uit het EU-budget.

Nederland wil zich in India onder meer positioneren als een kennispartner op het gebied van groene waterstof, meldt TNO. Deze week presenteerde viceminister voor Klimaat en Groene Groei Michiel Heijdra een rapport over groene waterstof tijdens de India Energy Week in Goa. Daarin staat dat er grote kansen liggen als Nederland zijn technologische kennispositie op het gebied van groene waterstof combineert met de snel groeiende capaciteit van hernieuwbare energie uit zon en wind in India.

Lees ook: Infographic: Europa overtroeft VS komende 5 jaar met investeringen in technologie voor schone energie

Groeifinanciering voor Proba en Healthy Fridge

Geslaagde financieringsrondes voor twee jonge bedrijven met een duurzame missie. De Amsterdamse klimaatstartup Proba heeft 1,25 miljoen euro aan financiering opgehaald bij bestaande aandeelhouders voor internationale uitbreiding. Proba biedt een platform voor emissiecertificaten, gericht op het terugdringen van de voetafdruk van meststoffen in de landbouw.

Verder kreeg scaleup Healthy Fridge uit Den Bosch 1 miljoen euro aan groeifinanciering van onder meer de Brabantse Ontwikkelingsmaatschappij om zijn landelijke netwerk van gekoelde snackkasten met gezonde keuzes uit te breiden. De automaten worden onder meer geplaatst bij ziekenhuizen, universiteiten en andere werkgevers.

Lees ook: Deze 14 bedrijven met een duurzame missie haalden in 2025 samen een slordige € 300 miljoen aan financiering op

Elektrisch overtreft voor eerst benzine bij autoverkoop EU

In de slotmaand van 2025 overtrof de verkoop van elektrische auto’s in de Europese Unie voor het eerst de verkoop van nieuwe benzineauto’s. Er werden 217.989 elektrische modellen op kenteken gezet, tegen 216.492 benzineauto’s, blijkt uit een analyse van Carbon Brief op basis van cijfers van de Europese brancheorganisatie Acea.

Over heel 2025 lag het marktaandeel van benzine (26,6 procent) nog wel hoger in de EU dan dat van volledig elektrische modellen (17,4 procent). Hybride en plug-in hybride auto’s hadden afgelopen jaar bij elkaar een marktaandeel van ongeveer 44 procent.

Nederland behoort tot de voorlopers in de Europa. Afgelopen jaar was volledig elektrisch bij ons goed voor 40,2 procent van de autoverkopen, tegenover 13,1 procent voor benzine. Hybrides waren met een marktaandeel van 45 procent het populairst.

Lees ook: De natrium-ionbatterij kan in 2026 echt doorbreken: 6 dingen die je moet weten

Huidige en ex-medewerkers Shell kritisch over fossiele strategie

Aandeelhoudersclub Follow This maakte eerder deze maand bekend bij de jaarvergaderingen van Shell en BP aandacht te vragen voor de risico’s van een strategie die sterk gericht blijft op olie en gas. Wat gaan de olie- en gasreuzen doen als de vraag naar onder meer benzine, diesel versneld daalt door onder meer elektrificatie van het transport?

In een woensdag gepubliceerde verklaring, waar ook de Volkskrant over schrijft, geven 24 voormalige en huidige werknemers van Shell aan waarom ze het initiatief van Follow This steunen. Ze spreken van een redelijk verzoek, omdat de vraag naar fossiele brandstoffen mogelijk sneller daalt dan de prognoses waar Shell mee werkt. ‘Heldere communicatie over strategische keuzes, kansen en beperkingen is van belang voor alle belanghebbenden om onderbouwde besluiten te nemen.’

Lees ook: Onno Dwars (Ballast Nedam Development): ‘Ik word gelukkig van mensen die ergens tegen zijn’

Ook in de media:

• Albert Heijn mikt op aandeel van biologisch in omzet eigen AH-merk van 10 procent in 2030  (AH)
• Pensioenbelegger APG investeert bijna € 8 miljoen in batterijbedrijf  LeydenJar (Volkskrant)
• Gedeeltelijke verschuiving naar plantaardig dieet kan waarde bedrijfskapitaal boeren fors raken (Nature Food)
• VS trekt zich onder Trump op 27 januari 2026 voor tweede keer terug uit Klimaatakkoorden van Parijs  (Bloomberg)
• Creatief bureau Food Cabinet voor duurzame mediacampagnes vraag faillissement aan (LinkedIn)

The post Nieuwsupdate: Recyclingfabriek voor autobanden officieel geopend en groeifinanciering voor duurzame startups appeared first on Change Inc..

De fabriek in Den Bosch gaat door als PeelPioneers Ingredients. ‘Foodveteraan’ Rimmert de Jong neemt de activiteiten over, gesteund door een anonieme investeerder. Beiden hebben een belang van 50 procent in het nieuwe bedrijf. Welk bedrag er met de deal gemoeid is, delen de nieuwe eigenaren niet.

De Jong is een goede bekende van de circulaire scaleup. Tot voor kort was hij ceo van Royal Steensma, een leverancier van bakkerijproducten als gekonfijt fruit en amandelspijs en een van de grootste klanten van PeelPioneers.

Sinaasappelschillen verwerken tot ingrediënten voor industrie

Vanaf 1 februari zwaait De Jong de scepter over een circulaire fabriek waar wekelijks zo’n 250 ton sinaasappelschillen worden verwerkt tot sinaasappelblokjes en -olie. Ingrediënten voor de voedsel- en verzorgingsindustrie: de blokjes gaan naar Royal Steensma, de olie wordt onder meer verwerkt in de mayo’s van Mayoneur, het bier van Two Chefs Brewing en de schoonmaakmiddelen van Seepje.

De technologie om grondstoffen uit sinaasappelschillen te halen komt uit de koker van Sytze van Stempvoort. Als student scheikunde in het Engelse York werkt hij mee aan het Orange Peel Exploitation Company-project (OPEC), een internationale samenwerking tussen verschillende universiteiten om zo veel mogelijk uit citrusschillen te halen. Denk aan grondstoffen voor bioplastic en biobrandstof.

Eenmaal terug in Nederland pitcht hij het idee om er een bedrijf van te maken op een ondernemersevent. Van Wieringen en Lindy Hensen, naast co-founders van PeelPioneers ook de mensen achter accelerator Tekkoo, zien er iets in. Met 1 miljoen euro startkapitaal bouwen ze in 2017 de eerste pilotfabriek van het bedrijf, in Son en Breugel.

Die sinaasappelblokjes waren De Jongs eigen idee. ‘In 2017 bezocht ik de oprichters in hun pilotfabriek in Son en Breugel’, vertelt hij. ‘Toen heb ik gezegd: pak de mooiste schillen en maak daar blokjes van, dan ga ik die van jullie kopen. Daarvoor kochten we die volledig in Italië in – nou, ze vielen daar van hun stoel toen ze dit hoorden. In 2023 en 2024 waren de oogsten in Italië heel slecht, toen zijn de volumes van PeelPioneers zelfs onze redding geweest.’

Dit mag niet verloren gaan, dacht De Jong dan ook toen hij hoorde van het faillissement. ‘Qua timing kwam het heel goed uit. Royal Steensma is twee jaar geleden verkocht aan het Amerikaanse Dawn Foods. De afspraak was dat ik tot 1 februari van dit jaar aan zou blijven als bestuurder.’

PeelPioneers: ‘Open en gesloten’ fabriek

De Jong start door met een team van twaalf tot vijftien mensen, die al in de fabriek werkzaam waren. Vanaf 2 februari moet de schillenfabriek, die inmiddels zo’n anderhalve maand stil ligt, weer volledig operationeel zijn.

Bij het faillissement had PeelPioneers 40 mensen in dienst; hoeveel medewerkers in totaal hun baan behouden, is nog niet bekend. Dat heeft te maken met het tweede deel van de ‘dubbele doorstart’.

In Den Bosch draaiden namelijk twee processen naast elkaar: een mechanisch proces waarbij geur- en smaakstoffen uit de schillen werden gehaald (de zogeheten ‘open fabriek’) en een chemisch proces waarbij vezels uit de schillen werden gehaald (de ‘gesloten fabriek’). Die vezels worden gebruikt als natuurlijk bind- of verdikkingsmiddel in bijvoorbeeld vleesvervangers en sauzen.

De open en gesloten fabriek opereerden voor het faillissement al gescheiden van elkaar, in aparte hallen, en zijn gescheiden verkocht. De biochemietak, inclusief IE-rechten, is ingelijfd door het Spaanse foodtechnologiebedrijf CEAMSA – ook een klant. De nieuwe eigenaar wil de vezelproductie naar de regio Murcia verplaatsen.

‘De citrusregio van Spanje’, zegt Van Wieringen. PeelPioneers had zelf plannen om in dit gebied een vezelfabriek te openen. ‘CEAMSA zet die plannen voort met ons technische team. Om hoeveel mensen dat gaat, zijn we nog aan het uitzoeken.’

De founder blijft bij beide doorstarts betrokken. ‘Om de overgang te begeleiden en de business verder te ontwikkelen’, zegt hij. ‘Maar ik kom niet in dienst.’

Opstart fabriek duurde langer dan verwacht

Technisch gezien bestond het bedrijf uit twee totaal verschillende onderdelen, noteert ook curator Dirk School in het eerste faillissementsverslag. Hij besloot beide divisies te splitsen voor een grotere kans op een succesvolle verkoop. Wegens financiële problemen lag de vezelproductie toen al een tijdje stil.

In 2020 scoorde PeelPioneers 10 miljoen euro voor de bouw van de schillenfabriek in Den Bosch. De Europese Investeringsbank legde in via het European Circular Bioeconomy Fund (ECBF) en ook Rabobank, Stichting Doen en de Brabantse Ontwikkelings Maatschappij (BOM) haakten aan. Maar met een fabriek vol zelfontwikkelde machines, die bovendien allemaal aan elkaar gekoppeld moesten worden, duurde de opstart langer dan verwacht.

Om de kosten te kunnen blijven dekken, moest de scaleup de afgelopen twee jaar extra financiering ophalen – via crowdfunding, maar ook via brugrondes van aandeelhouders. Het duurde tot eind 2024 voor de fabriek volledig operationeel was en tot het derde kwartaal van 2025 voordat de verkoop goed op stoom kwam. ‘In de tweede helft van 2025 is de verkoop exponentieel gestegen’, zegt Van Wieringen. ‘Die cijfers hadden we eigenlijk al drie kwartalen eerder aan onze investeerders willen laten zien.’

Nieuw hoofdstuk voor PeelPioneers

Alleen draaide de fabriek op dat punt nog geen break-even, waarop de bereidheid van aandeelhouders om bij te storten afnam, blijkt uit het verslag van de curator. Op zoek naar nieuwe financiering werd in 2025 al gestart met onderhandelingen voor de verkoop van beide divisies, al dan niet in combinatie met een overbruggingsfinanciering.

‘Dat is toen niet gelukt’, zegt Van Wieringen. ‘De route die we nu bewandelen, komt in de buurt van de uitkomst die we toen voor ogen hadden.’ Waren de nieuwe eigenaren toen al als potentiële kopers in beeld? ‘Daar kan ik niets over zeggen.’ Maar, benadrukt hij desgevraagd, het faillissement was zeker geen vooropgezet een-tweetje. ‘Absoluut niet.’

De fabriek van PeelPioneers is een zogeheten first of a kind-fabriek; de eerste in zijn soort. Van Wieringen: ‘De afgelopen jaren hebben we ervaren hoe uitdagend het is om zo’n fabriek op te zetten. Gemiddeld kost dat twintig jaar en tussen de 20 en 30 miljoen euro aan investeringen, blijkt uit onderzoek. Wij waren nog geen tien jaar bezig en hebben in die tijd 15 miljoen opgehaald – in die zin deden we het nog niet zo slecht.’

De doorstart is voor hem een bevestiging dat PeelPioneers bezig was met ‘dingen die hout snijden’. ‘Het doet me enorm goed dat uitgerekend deze industrieveteranen zijn ingestapt. Sytze, Lyndy en ik zijn PeelPioneers begonnen omdat we willen laten zien dat de circulaire economie op grote schaal kan werken. Ik ben blij dat dat boek nu een nieuw hoofdstuk krijgt.’

Lees ook:

• In Brabant verrijst het Silicon Valley van de plantaardige chemie
• Dit zijn 4 grote voordelen voor bedrijven die meebewegen met de groene economie
• Na notitieboekjes wil MOYU ook verpakkingsindustrie boomvrij maken, met verpakkingen van steenpapier

The post PeelPioneers maakt doorstart: circulaire fabriek gered, vezelproductie naar Spanje appeared first on Change Inc..

Composiet van windturbinebladen recyclen

Het klinkt als een logische aanpak. Rotorbladen worden eerst geshredderd tot ‘vlokken’ en kunnen vervolgens met nieuw kunststofhars tot een nieuw composiet worden vermaakt. De vlokken van composiet, sprietjes van enkele centimeter lang, zijn daarmee een industriële grondstof voor nieuwe composietproducten.

Toch was dat nog geen gangbare methode, legt Albert ten Busschen, associate lector van het lectoraat Kunststoftechnologie, uit. ‘Er wordt elders vooral onderzoek gedaan naar chemische recycling. Dan wordt composiet bijvoorbeeld gecontroleerd verbrand om de vezels eruit terug te winnen, of het wordt opgelost om de verschillende materialen te kunnen scheiden. Maar daar is tot op heden nog geen operationele industriële oplossing uitgekomen. Het vergt ook grote investeringen en heeft hoge operationele kosten.’

Albert ten Busschen.

Andere manieren zijn er ook. Zoals mechanische recycling. Dan vermaal je kunststoffen en kun je daar vervolgens een vulstof mee maken. Een prima idee, maar de businesscase is moeilijk: virgin vulstoffen zijn heel goedkoop.

Tot voor kort was er daarom slechts één recyclemethode voor composiet operationeel. Daarbij wordt composiet vermalen en toegevoegd aan een cementoven. De kunststof in het materiaal verbrandt; de overgebleven vezels vormen een additief in het cement. ‘Dat wordt nu gezien als dé methode om composiet te recyclen’, zegt Ten Busschen. ‘Maar echt circulair is het niet. Niet alleen wordt een deel verbrand, maar je krijgt ook een heel ander product.’

Toepassing voor de Rotterdamse industrie

Het lectoraat van Windesheim pakte het daarom anders aan. Ten Busschen: ‘We wilden de waarde behouden die in composiet zit. We maken het weliswaar kleiner, maar de sterkte blijft.’

Installatie van de damwand in Almere.

Toegegeven: met het nieuwe materiaal kunnen geen rotorbladen worden gemaakt. Daar is het niet sterk genoeg voor. Maar het is wél sterk genoeg gebleken voor allerlei onderdelen van onze infrastructuur. Zoals een nieuwe damwand bij de Beatrixsluis in Almere, bestaande uit 80 planken van 20 meter. En zogenoemde geleidebalken in de haven van Delfzijl.

Dat waren allemaal nog ‘demonstrators’: casussen die vooral dienden om het materiaal in de praktijk te testen. Maar inmiddels wordt de ‘Windesheim-methode’ ook toegepast door de industrie. De Circular Recycling Company (CRC) in Rotterdam shreddert oude windturbinebladen tot vlokken. Het recent opgerichte Rotterdamse bedrijf Compone maakt daar nieuwe composietproducten van.

Logistieke uitdagingen

Windmolens vormen een grote stroom van composietafval. Rotorbladen hebben een ‘houdbaarheidsdatum’ van gemiddeld 20 tot 25 jaar, wat betekent dat de windmolens die in de jaren 90 en het begin van deze eeuw zijn geplaatst, nu als afval op de markt komen. ‘Omdat we steeds meer windmolens plaatsen, is dit een groeiende materiaalinstroom’, zegt Ten Busschen. In onder meer de VS worden de rotorbladen gestort of zelfs begraven, maar in Nederland is dat verboden. Bovendien is er weinig ruimte voor, lacht de onderzoeker.

Maar ook andere voorwerpen worden van composiet gemaakt. Zoals bootrompen en moderne vliegtuigen. Wel kennen die allemaal hun eigen logistieke uitdagingen. Afgedankte bootrompen worden bijvoorbeeld niet centraal ingezameld. En rotorbladen van windmolens moeten eerst kleiner worden gemaakt om ze naar de shredder te kunnen vervoeren. Ten Busschen: ‘Als je ze in z’n geheel wilt vervoeren, is dat zeer kostbaar.’

Groter aandeel circulair materiaal

De samenstelling van het materiaal vormde een andere uitdaging. Met de huidige methode kan een materiaal gemaakt worden dat voor 70 procent uit hergebruikt composiet en voor 30 procent uit nieuw materiaal bestaat. Dat is voornamelijk hars en een klein deel glasvezel.

‘Gebruik je een groter aandeel virgin materiaal, dan zijn zowel de milieukosten als de economische kosten een stuk hoger. Nieuw materiaal kost – in elk geval in het geval van composiet –  meer geld dan hergebruikt materiaal’, legt Ten Busschen uit.

Foto Credit: Hogeschool Windesheim.

In de toekomst wordt het wellicht mogelijk om de circulariteit van de methode verder te verhogen. Bijvoorbeeld door ook recyclebare kunststofhars te gebruiken. Ten Busschen wijst erop dat nieuwe harsen al gerecycled kunnen worden, maar dat die methode nog verre van ideaal is.

‘Er zijn bepaalde typen gerecycled hars die je in heet, aangezuurd water kunt oplossen. De vezels die je overhoudt zijn dan goed intact. Maar de harsresten die in het water achterblijven, kun je alleen nog als laagwaardig plastic gebruiken. Bovendien zijn recyclebare harsen nu nog veel duurder dan virgin polyesterhars,’ voegt hij toe. ‘Maar het lectoraat blijft er onderzoek naar doen.’

Lees ook:

• Waarom oude windmolens slopen als je ze kunt opknappen en verkopen?
• Deze Nederlandse bedrijven gaan oude windmolens volledig circulair verwerken
• Hoe gaat het nu met: start-up die speeltuinen en geluidsschermen maakt van oude windmolens

The post Deze Nederlandse oplossing voor recyclen composiet van windturbines en boten wordt op industriële schaal toegepast appeared first on Change Inc..

Als programmamanager duurzaamheid bij UMC Utrecht werkt Kroon dag in, dag uit aan die verduurzaming. UMC Utrecht leidt bijvoorbeeld namens alle academische ziekenhuizen het thema ‘Kennisontwikkeling & bewustwording’ vanuit de Green Deal Duurzame Zorg.

Je komt uit de financiële wereld, werkte later bij een energiebedrijf. Waarom de overstap naar de zorg?

‘Ik had nog jaren bij Alliander kunnen werken, ik had het er goed naar mijn zin. Maar toen ik voor deze rol werd gevraagd, dacht ik: hier ben ik harder nodig. Ja, de zorg doet goede dingen, maar het is ook een vervuilende sector. Ze draagt voor zo’n 7 procent bij aan de totale uitstoot van broeikasgassen en gebruikt ook heel veel materialen.

De zorgsector is relatief laat begonnen met verduurzamen. Er zit een gat tussen onze ambities en de realisatie daarvan. Terwijl het juist in het belang van de sector is dat we in de toekomst gezond kunnen leven. Daar voel ik me ook persoonlijk verantwoordelijk voor. Want hebben mijn kinderen straks nog schone lucht en schoon water?’

In ‘Hooghangend fruit’ pleit je samen met anderen voor radicale verduurzaming van de ziekenhuiszorg. Waarom is dat nodig?

‘Duurzaamheid is in de zorg nog niet zo verankerd in werkwijzen en systemen. Wat dat betreft kunnen we veel leren van andere sectoren. Bijvoorbeeld als het gaat om de rollen en verantwoordelijkheden in elke fase van de transitie. Soms doen we bijvoorbeeld in fase één al dingen die gericht zijn op beleid bestendigen. Als we nog aan het innoveren en testen zijn, matcht dat niet.’

Waarop innoveren jullie zoal?

In het Wilhelmina Kinderziekenhuis moesten ouders voorheen een blauw pak aan als ze hun kind wegbrachten voor een operatie. Daarna werd het pak meteen weggegooid. Dat zorgde voor zeker tienduizend disposables per jaar. Bovendien is het voor kinderen helemaal niet fijn als ze hun ouders niet meer goed herkennen.

Uit ons onderzoek blijkt dat de luchtkwaliteit in de operatiekamer net zo goed blijft als ouders gewoon hun eigen kleding dragen. Dus hebben we die pakken afgeschaft. Dat maakt de zorg menselijker, het afval minder én het scheelt in kosten en aantal handelingen.

Dit klinkt als een kleine verandering, maar het raakt aan iets groots. De blauwe pakken werden voorgeschreven in een protocol, er is leiderschap en lef voor nodig om daar tegenin te gaan. Bovendien bieden zulke veranderingen een strategisch voordeel.’

Wat houdt dat strategische voordeel in?

‘Soms gaat het om financieel voordeel of een besparing in aantal handelingen. Maar we kijken bijvoorbeeld ook naar onze kwetsbaarheid in de toeleveringsketen, de tevredenheid van patiënten en hoe aantrekkelijk we zijn voor nieuwe medewerkers. Dat kan allemaal meewegen.’

Waar komen ideeën voor innovaties vandaan?

‘Vaak van intrinsiek gemotiveerde collega’s die zich verenigen in bottom-up green teams. Dat zijn er nu zo’n veertig in de organisatie. Om hun slagkracht te vergroten hebben we een online community opgezet en bieden we hen bijvoorbeeld opleidingen aan.’

Hoe krijg je ook de rest van de medewerkers mee?

‘Eén-op-één contact werkt het beste, maar ik kan natuurlijk niet iedereen persoonlijk spreken. Daarom hebben we collega’s geïnterviewd over wat hen drijft tot verduurzaming en de resultaten met iedereen gedeeld.

Er is maar een klein deel dat wil verduurzamen vanuit groene ideologie. Vaak gaat het eerder om praktische overwegingen of zorgzaamheid. Mensen scharen zich makkelijker achter een doel als ze zich kunnen identificeren met de drijfveren erachter. Uiteindelijk wil iedereen een goed mens zijn.’

Hoe kies je op welk project je focust?

‘We hebben een roadmap en daarin is uitgestippeld welke veranderingen de grootste impact hebben. Niet alles kan tegelijk. Soms is het beter om te beginnen met iets relatiefs eenvoudigs en daarvan te leren, zodat je die kennis kunt toepassen in een project met meer stakeholders of complexere logistiek.

Ook de kosten spelen een rol. Neem de overstap op herbruikbare laryngoscoopbladen: een metalen onderdeel van een instrument waarmee we de luchtwegen in beeld kunnen brengen. We konden vrij makkelijk overstappen op herbruikbare instrumenten voor volwassenen. Maar voor kinderen heb je meerdere maten nodig. Dat betekent dat de terugverdientijd per maat langer is. De kostenbesparing van het eerste project kon vervolgens worden ingezet voor het volgende project.’

‘De duurzaamste zorg is de zorg die nooit gegeven is’, schrijven jullie in ‘Hooghangend fruit’. Moeten we ook naar minder zorg toe?

‘Stel je voor dat de druk op de zorg zo groot wordt, dat we niet meer iedereen kunnen helpen. Dat zou best weleens de toekomst kunnen zijn. Wie behandel je dan? Dat is een gevoelige, ethische kwestie.

Voor het welzijn van een patiënt is een extra behandeling lang niet altijd passend. Soms is pijnbestrijding een logischere keuze. Maar er is een cultuurverandering nodig om daarover überhaupt in gesprek te kunnen gaan.

Uiteindelijk is het een kwestie van gezond verstand. Zorg leveren die past bij de patiënt én de grenzen van de planeet.’

Onder UMC Utrecht vallen ook onderwijs en onderzoek. Welke stappen zetten jullie daarin?

‘We willen artsen opleiden die snappen hoe gezondheid verbonden is met milieu en klimaat, en welke impact zij daarop hebben. Dat maken we onderdeel van alle curricula. Daarvoor moeten we ook docenten trainen, die nog niet altijd gewend zijn het mee te nemen in hun lessen.

Samenwerken is hierin belangrijk. We hebben een netwerk opgebouwd van beleidsmedewerkers van universitaire ziekenhuizen die verantwoordelijk zijn voor de opleidingen. Zo kunnen we er samen voor zorgen dat planetary health overal wordt onderwezen. We hebben er ook e-learningmodules over gemaakt die voor iedereen in Nederland toegankelijk zijn.’

Met wie wil je graag nog samenwerken?

‘We hebben al heel veel samenwerkingen lopen. Met andere UMC’s, maar ook met veel partijen in de regio, zoals de regionale ziekenhuizen, Provincie Utrecht en onderwijsinstellingen. Ik word gelukkig van coalities die we smeden om de wereld een beetje beter te maken, groot of klein.

Ik denk dat we nog meer met andere ziekenhuizen moeten optrekken om samen in te kopen. Elk ziekenhuis is individueel te klein om bijvoorbeeld herbruikbare materialen van leveranciers te eisen. Als we landelijk of per regio inkopen, kunnen we een sterkere vuist maken en nieuwe businessmodellen voor herbruikbare alternatieven ontwikkelen. Daarin is het overigens wel een drempel dat we als academisch ziekenhuis aan andere aanbestedingsregels moeten voldoen dan andere ziekenhuizen.

Ook andere samenwerkingen zie ik wel voor me. We doen bijvoorbeeld nog niets met het ministerie voor Infrastructuur & Waterstaat als het om circulair werken gaat. En we kunnen met lokale boeren samenwerken om gezonde voeding naar het ziekenhuis te brengen. We kunnen elkaar in de zorg misschien niet altijd even goed of snel vinden, maar de wil is er wel.’

Lees ook:

• CFO Josefien Kursten (UMC Utrecht): ‘Binnen de bestuurskamer zijn er altijd vooroordelen over duurzaamheid’
• Changemaker Tessa van Soest (B Lab): ‘We kunnen het ons niet veroorloven om negatief te worden’
• Changemaker Thami Schweichler (United Repair Centre): ‘Mensen zijn vaak trots op een zichtbare reparatie’

The post Changemaker Celina Kroon (UMC Utrecht): ‘De zorg doet veel goede dingen, maar is ook een vervuilende sector’ appeared first on Change Inc..

Oplossing voor ‘delaminatie’ van windturbinebladen

De gemiddelde levensduur van windturbines is slechts 20 tot 25 jaar, al wordt die wel steeds langer. WindEurope becijferde dat er tot en met 2023 waarschijnlijk zo’n 14.000 windturbinebladen zijn ontmanteld, samen goed voor tussen de 40.000 en 60.000 ton materiaal. Tot aan 2030 zal er alleen in Europa al voor ruim vijfhonderd miljoen ton afval aan turbinebladen zijn geproduceerd. Die kunnen in theorie weliswaar gerecycled worden, maar daar komen veel technische en logistieke uitdagingen bij kijken.

Windturbinebladen bestaan meestal uit vezelcomposiet, gemaakt van glas- of koolstofvezel en een kunststofhars als polyester of epoxyhars. Zo’n vezelversterkte kunststof (fibre-reinforced plastic of FRP) is licht, maar toch sterker dan normale kunststof. Het wordt gemaakt door meerdere lagen vezels met een polymeerbindmiddel te smelten tot één blok. Dat maakt het materiaal echter ook gevoelig voor zogenoemde delaminatie, waarbij de lagen vezels zich van elkaar scheiden.

Opmerkelijk

Soms stuit je als redactie op nieuws waarbij een wenkbrauw omhoog schiet. Die ene vreemde innovatie, een onverwacht effect van klimaatverandering of een staaltje menselijke onhandigheid. Opmerkelijk dus. In deze rubriek deelt Change Inc. bijzondere vondsten en ontwikkelingen.

Zelfhelend materiaal

Daar hebben onderzoekers van de North Carolina State University nu een oplossing voor, schrijft Interesting Engineering. Ze deden twee belangrijke aanpassingen aan het materiaal. Het eerste is de toevoeging van een thermoplastisch herstellend middel, dat in een bepaald patroon op de vezelplaten wordt aangebracht met een 3D-printer. Dat alleen al kan delaminatie deels voorkomen.

Daarnaast maakten de onderzoekers gebruik van dunne verwarmingslagen. Stroom kan die lagen opwarmen en er daarmee voor zorgen dat het eerder genoemde herstellende middel smelt. Dat kan vervolgens in eventuele scheuren of breuken vloeien. De delaminatie wordt daarmee teruggedraaid.

Levensduur tot 500 jaar

Zo kan het materiaal zichzelf wel 1.000 keer herstellen, zeggen de onderzoekers. Met een onderhoudsbeurt per kwartaal kan het zo’n 125 jaar meegaan, met een onderhoudsbeurt per jaar nog vier keer zo lang. Dat is niet alleen duurzamer dan steeds nieuwe materialen produceren, maar ook een stuk goedkoper.

Het materiaal wordt met elke onderhoudsbeurt wel net iets minder sterk, maar dat proces gaat maar heel langzaam.

Lees ook:

• 7 van de meest opvallende recente innovaties bij windenergie: van vliegende turbines tot muisstille windmolens
• Windturbines bouwen op zee wordt een stuk goedkoper dankzij deze ‘klimmende kraan’
• Opmerkelijk: aan deze windturbine laad je je elektrische fiets op

The post Opmerkelijk: Zelfhelend materiaal laat windturbinebladen wel honderden jaren meegaan appeared first on Change Inc..

Wereldwijd zijn er meerdere labs die aan houtkweek werken, maar het Wageningse bedrijf onderscheidt zich met een methode waarbij cellen zelf aan elkaar plakken in plaats van achteraf te worden samengevoegd. Zo groeien de plantencellen uit tot echt houtweefsel, compleet met alle vaten en vezels.

Clement studeerde informatica en deed daarna een dubbele master in bio-informatica en systeembiologie, met als specialisatie het toepassen van geavanceerde wiskunde op levende cellen. Het idee voor New Dawn Bio kwam tijdens zijn studie: waarom zagen we nog steeds vierkante planken uit ronde boomstammen? In september 2023 richtte hij samen met Figler het bedrijf op.

Figler studeerde Health and Life Sciences en Biofabrication en deed tijdens haar studies onderzoek bij Harvard Medical School en het UMC Utrecht. Vóór New Dawn Bio richtte ze Upstream Foods op, een bedrijf dat gekweekte vis maakte. Het bedrijf won dit voorjaar nog een award, maar stopte in de zomer.

Hout uit het lab makkelijker dan kweekvlees

Het proces van labhout begint met stamcellen uit zaailingen die groeien in suikerwater met wat zouten en mineralen. Dat is veel simpeler en goedkoper dan het substraat van kweekvlees. De plantencellen vermeerderen zich eerst los in het water, daarna krijgen ze het signaal om houtcellen te worden. Dankzij een techniek waarvoor patent is aangevraagd, plakken ze vervolgens vanzelf aan elkaar.

Waarom werkt dit juist met plantencellen zo goed? Omdat planten zichzelf kunnen herstellen. Als een boomtak of wortel afbreekt, groeit er een nieuwe. Deze eigenschap zit ingebakken in elke plantencel. Dat maakt ze veel makkelijker te kweken dan dierlijke cellen.

Dat is ook terug te zien in de kosten. Bij kweekvleesbedrijven is de prijs van celvoeding vele honderden euro’s per liter. New Dawn Bio begint al bij 0,50 euro per liter – en dat is nog met dure ingrediënten van laboratoriumkwaliteit. ‘Daar kan nog een orde van grootte vanaf’, zegt oprichter Clement.

Groot voordeel: het groeiproces duurt maar een week. ‘Of je nu een onderzetter, een tafelblad of 100 vierkante meter vloerdelen maakt’, zegt Clement. Voor hetzelfde stuk hout uit een boom ben je tweehonderd jaar verder.

Nog een voordeel: het hout groeit meteen in de juiste vorm. Een tafelblad met afgeronde hoeken en gaten voor de poten erin? Kan direct. Complexe vormen die normaal onbetaalbaar zijn? Geen probleem. Ook de eigenschappen zijn in theorie aan te passen: meer houtvaten voor lichter hout, meer vezels voor stevigheid.

Hoogwaardig tropisch hout

New Dawn richt zich op klanten die nu al problemen hebben door gebrek aan hoogwaardig tropisch hout. De traditionele bosbouw kan daar weinig aan doen. ‘Als je nu een boom plant, duurt het vijftig tot zestig jaar voordat die wat oplevert’, zegt Clement. ‘Dus ze staan te popelen om ons materiaal af te nemen. We hebben afname-overeenkomsten ter waarde van miljoenen.’

De luxe jachtbouw is een van de sectoren die springt om teak, essentieel voor de dekken. Ook makers van muziekinstrumenten zoeken alternatieven. Voor vioolbouw is speciaal hout uit de Alpen gewild, en daar zijn wachtlijsten voor.

Verder kijkt New Dawn naar de bredere scheepsbouwindustrie, vloeren en meubelmakers. En op termijn ook naar de bouw en de luchtvaart. ‘We denken dat er een punt komt waar we hele Boeing-vleugels uit één stuk kunnen laten groeien’, zegt hij. Verbindingen zijn bijna altijd de zwakste plekken in constructies. ‘Hoe meer je uit één stuk maakt, hoe sterker. En hoe minder materiaal je nodig hebt.’

Maximaal tientallen euro’s per kilo

New Dawn Bio volgt het Tesla-model: beginnen met duur hout in lage volumes, en dan opschalen naar goedkoper en in grotere hoeveelheden. Het einddoel: zo veel mogelijk van de wereldvraag naar hardhout voorzien.

Dat kan, omdat de houtmarkt enorme prijsverschillen kent. Premium tropisch hout kan duizenden euro’s per kilo kosten. ‘Uit het lab is dat maximaal tientallen euro’s per kilo’, zegt Clement. ‘Hier kun je producten maken die veel meer opleveren. Alsof je een cadeautje uitpakt.’

Uiteindelijk wil New Dawn Bio naar een licentiemodel. Het bedrijf ontwikkelt de technologie in Wageningen en zet mogelijk een eerste productiefaciliteit op, bij voorkeur in de buurt. Daarna kan de productie overal ter wereld plaatsvinden.

Belangrijke mijlpaal: eigen kweekhout

Het bedrijf heeft recent een belangrijke mijlpaal bereikt: het eerste stukje kweekhout. Klein nog – postzegelformaat – maar wel het bewijs dat de technologie werkt. ‘De fundamentele bouwblokjes zijn recent op hun plek gevallen’, zegt Figler. ‘We snappen nu hoe we cellen van stamcel naar houtcel kunnen sturen.’

Nu gaat het om kwaliteit verbeteren. Cellen goedkoop laten groeien is niet zo moeilijk. ‘Onze toegevoegde waarde ligt echt in het stukje daarna’, legt Figler uit. ‘Hoe ga je van losse cellen naar gevormd hout dat sterk genoeg is en er mooi uitziet?’ Sommige klanten willen rechte nerven, anderen een vlammenpatroon. Dat vergt engineering, want het materiaal groeit niet in lagen zoals in een boom. Afgelopen september hengelde het bedrijf een subsidie binnen van 1,4 miljoen euro, voor een project samen met het Luxembourg Institute of Science and Technology.

Ook de mechanische eigenschappen worden nog geoptimaliseerd. Hout is sterk door de structuur van vezelbundels, niet alleen door de cellen zelf. New Dawn Bio test technieken om dit na te bootsen, maar deelt geen details vanwege lopende patentaanvragen.

Waar New Dawn Bio over drie jaar is? ‘Dan willen we dat de wereld ziet wat de potentie is van houtkweken zonder bos te kappen.’

Een uitgebreidere versie van dit artikel verscheen eerder op MT/Sprout. 

Lees ook:

• Nationale game moet houtbouw in Nederland versnellen
• Meatable en andere pionier stoppen, maar kweekvlees blijft veelbelovend
• Kweekvlees-pioneer Mark Post gaat de markt op met kweekleer: ‘We maken vlees zonder koe, dus moet ook het leer anders’

The post Hardhout in een week in plaats van tweehonderd jaar: New Dawn Bio kweekt hout in het lab appeared first on Change Inc..

Zonder circulaire ketens blijft Europa afhankelijk van import, kwetsbaar voor sancties en prijsmanipulatie, en verliest het invloed in een wereld waar grondstoffen opnieuw machtsmiddelen zijn.

Europa voelt pijnlijk hoe afhankelijk het is geworden van landen als China voor kritieke grondstoffen. De oorlog in Oekraïne maakte zichtbaar hoe snel energie en grondstoffen geopolitieke wapens worden, inzetbaar om economieën onder druk te zetten en politieke keuzes af te dwingen. Dat Donald Trump openlijk spreekt over controle over Groenland bevestigt dat deze wedloop niet afneemt, maar intensiveert.

Ondertussen blijft de wereldwijde vraag naar materialen voor batterijen, windmolens, elektrische auto’s en defensietechnologie explosief groeien. Zonder toegang tot die grondstoffen verliezen we niet alleen economische slagkracht, maar ook politieke invloed en handelingsvrijheid.

In zo’n wereld is circulariteit nuchter, strategisch risicobeheer.

Circulaire economie krijgt nieuw narratief

Door deze lens wordt circulariteit relevanter voor bestuurders, investeerders en beleidsmakers die eerder afhaakten bij ‘groene idealen’. Het laat zien dat duurzaam ondernemen niet botst met economische belangen, maar deze juist versterkt. Wie circulair werkt, verkleint zijn afhankelijkheid van instabiele of vijandige regimes en vergroot zijn weerbaarheid.

Onafhankelijkheid en voorspelbaarheid zijn schaars geworden. Circulariteit levert precies dat. En toch wringt het.

Nederland laat recycling wegkwijnen

In het eind vorig jaar gepresenteerde Nationaal Programma Circulaire Economie gaat de Nederlandse ambitie omhoog, maar het budget omlaag. Ook hangt de afvalsector een heffing van 567 miljoen euro boven het hoofd, al lijkt de Tweede Kamer hierbij een draai te willen maken.

In de plasticketen zien we al waar schraperig beleid toe leidt. In enkele jaren tijd raakten we flink wat productiecapaciteit kwijt. Meer dan tien recyclers gingen failliet. Een kwart van de recyclingcapaciteit is verdwenen.

Dit is een strategisch verlies van kennis, banen én controle over onze eigen grondstoffenstromen. De sector waarschuwt, terecht. De boodschap is simpel: als we circulariteit écht belangrijk vinden, stop dan met beleid dat het tegendeel bewijst.

Als we circulariteit zien als strategische kans, moet het beleid dat versterken in plaats van verzwakken. Daarom is dit het moment om capaciteit op te bouwen. Grip op grondstoffen, kennis en productie wordt steeds belangrijker in een wereld die sneller verandert dan ons beleid aankan.

Geopolitiek dwingt tot anders kijken naar circulariteit

Circulariteit ís geopolitiek. Het bepaalt onze onafhankelijkheid en ons verdienvermogen. Wie het blijft framen als iets ‘extra’s’ of ‘groens’, mist de werkelijkheid van vandaag.

Als zelfs een Amerikaanse president openlijk speculeert over controle over grondstofrijke gebieden, is het tijd dat Europa zijn eigen positie serieuzer neemt. Het is tijd voor beleid dat de circulaire keten versterkt.

Lees ook:

• Hoe 22 miljoen aan carbon credits plasticrecyclingbedrijven kan redden
• Changemaker Thami Schweichler (United Repair Centre): ‘Mensen zijn vaak trots op een zichtbare reparatie’
• Hoe simpel kan circulair zijn? Alucha haalt kalk uit papierafval om te gebruiken in verf, lijm en plastic

The post Als Trump aast op Groenland, is een circulaire economie geen vrijblijvend groen extraatje meer appeared first on Change Inc..

Alsof Europese plasticverwerkers het nog niet zwaar genoeg hadden, wordt goedkoop plastic uit het buitenland vaak ten onrechte als gerecycled materiaal verkocht. Dat ondermijnt Europese recyclers, die in 2025 fors capaciteit verloren door oneerlijke concurrentie en hoge energiekosten. Om de eigen industrie te beschermen introduceert de Europese Commissie vanaf 2026 een pakket maatregelen, meldt De Telegraaf.

Het gaat onder meer om strengere documentatievereisten rond importplastic en audits bij recyclingfabrieken wereldwijd. Ook kijkt de Europese Commissie wat nodig is om een gelijk speelveld te bieden aan alle plasticrecyclers in de EU. Nederland vroeg samen met vijf andere landen om ingrijpen. Staatssecretaris Thierry Aartsen is blij met de ‘broodnodige stap’. ‘Als er nu geen actie komt, vallen er nog meer bedrijven om.’

Lees ook: Hoe 22 miljoen aan carbon credits plasticrecyclingbedrijven kan redden

Nederlandse boeren moeten zich aan Europese mestregels gaan houden

Nederlandse boeren mochten jarenlang tientallen kilo’s meer dierlijke mest uitrijden dan andere boeren in Europa. Maar aan die uitzonderingspositie komt in 2026 een einde. Demissionair landbouwminister Wiersma had een nieuwe zogenoemde derogatie aangevraagd, maar de Eurocommissaris heeft dat verzoek afgewezen, schrijft Nu.nl. De afwijzing heeft met name te maken met de slechte waterkwaliteit in Nederland. Mest is daarnaast één van de belangrijkste bronnen van stikstofverbinding ammoniak.

De kans is groot dat er een mestoverschot ontstaat door het stopzetten van de derogatie. Boeren kunnen hun overtollige mest wel laten afvoeren, maar dat is enorm duur geworden. Vooral voor kleine boerenbedrijven kan dat een rib uit het lijf betekenen.

Lees ook: Hoe kippenmest van Kipster benut wordt voor volkorenbrood

Grootste biologische groentekweker van Nederland failliet

Het zat eraan te komen: Jongerius uit Houten, de grootste biologische groentekwekerij van Nederland, is door de rechtbank Midden-Nederland failliet verklaard. Het bedrijf stopte een maand geleden abrupt met zijn activiteiten, waarmee dertig medewerkers zonder loon kwamen te zitten. Curator Marco Guit onderzoekt nu of een loongarantieregeling mogelijk is en of er mogelijkheden zijn voor een doorstart.

De oorzaak van het faillissement blijft volgens NOS onduidelijk. De sector maakt zich zorgen. Jongerius was een cruciale toeleverancier voor biologische tuinders en de capaciteit om het verlies op te vangen is beperkt, al zegt de voorzitter van ketenorganisatie Bionext wel dat enkele andere kwekers hun productie kunnen opschalen.

Lees ook: Biologische landbouw heeft explosieve groei nodig: ‘Aanbod kan niet stijgen als de vraag achterblijft’

Bedrijf dat zeeproducten uit reststromen maakt moet stoppen

Het bedrijf Seaburger stopt ermee. Dat maakt oprichter Rem van den Bosch bekend op LinkedIn. Seaburger maakt zowel dierlijke als plantaardige producten met reststromen uit zee die anders ongebruikt blijven, zoals ondermaatse mosselen, invasieve soorten en zeekraal.

‘Maar onbekend maakt onbemind’, schrijft Van den Bosch. ‘De realiteit van de markt bleek weerbarstig. Sommige ondernemers verkochten er geweldig mee, anderen nauwelijks. Ik heb fouten gemaakt, er was tegenwind, en dit had ook veel impact op mijn gezin. De komende tijd staat in het teken van afronden en herstellen.’

Lees ook: Meatable en andere pionier stoppen, maar kweekvlees blijft veelbelovend

Google koopt energiebedrijf voor stroom voor datacenters

Alphabet, het moederbedrijf van Google, neemt het Amerikaanse energiebedrijf Intersect Power over. De kosten: omgerekend zo’n 4,3 miljard euro, schrijft de Volkskrant. Het gaat om één van de grootste overnames van Alphabet in de afgelopen jaren. Toezichthouders moeten nog wel met de overname akkoord gaan.

Alphabet wil zich hiermee verzekeren van voldoende elektriciteit voor zijn energieslurpende datacenters, waarvan er door de opkomst van generatieve AI steeds meer zijn. Door de overname kan het bedrijf energiecentrales en datacenters tegelijk zelf ontwikkelen. Het goede nieuws: Intersect Power is een ontwikkelaar van grootschalige zonne- en windparken. Nieuwe datacenters mogen dan veel energie gaan verbruiken, maar die zal dus wel (grotendeels) groen zijn.

Lees ook: Het AI-dilemma: Energievraag datacenters verdriedubbelt, kan ons energienet dat aan?

Supermarkten willen herkenbare namen voor vleesvervangers behouden

Nederlandse supermarkten pleiten voor behoud van vleesnamen voor vegetarische producten als burgers, worst en schnitzels. De EU heeft het besluit over het verbod op vleesnamen voor plantaardige alternatieven weliswaar uitgesteld, maar het voorstel ligt nog steeds op tafel. Volgens het Centraal Bureau Levensmiddelenhandel (CBL), de brancheorganisatie van supermarkten en foodservicebedrijven, zijn herkenbare namen echter essentieel om de voedseltransitie in Nederland en Europa te versnellen.

‘Het voorgestelde verbod is onnodig, schiet zijn doel voorbij en kan de eiwittransitie vertragen’, zegt Latoya Balogun, manager duurzame ketens & voedingsmiddelen bij het CBL. ‘Consumenten begrijpen deze termen goed en raken er niet door in verwarring. Integendeel: bekende productnamen maken het makkelijker om plantaardige alternatieven in het dagelijks eetpatroon te integreren.’ Ze benadrukt dat Nederlandse retailers nauwelijks klachten ontvangen over verwarring bij consumenten.

Lees ook: Brussel saboteert zijn eigen concurrentiekracht met de vegaburger-wet

Ook in de media:

• Juridische horrormaand Tata Steel zet ook gesprekken over groene subsidie onder druk (FD)
• Trump dreigt klimaatinstituut van wereldbelang te ontmantelen, wetenschappers reageren geschokt (de Volkskrant)
• EU compenseert meer energie-intensieve industriën voor kosten emissieregels (Reuters)
• EcoLog bouwt verder aan ontwikkeling importterminal voor vloeibare waterstof (Duurzaam ondernemen)
• Arthur Petersen: ‘De BBB noemde mijn stikstofonderzoek een doorbraak. Dat was het niet’ (FD)
• Nederland installeert tot 2030 jaarlijks 2 à 3 gigawattpiek zonnepanelen (Solar Magazine)
• Eerste vrouw bij een oil major wacht een uiterst zware klus (FD)
• Zure bes op de kersttafel biedt oplossing tegen klimaatverandering en bodemdaling (AD)

The post Nieuwsupdate: EU verscherpt regels voor import plastic en geen nieuwe uitzondering op Europese mestregels appeared first on Change Inc..

De aanpak achter het doel

Beiersdorf wil zijn broeikasgasuitstoot met 90 procent verminderen over de hele waardeketen, met 2045 als streefjaar. Dat is vijf jaar eerder dan het 2050-doel waar veel bedrijven op inzetten.

De doelstelling is niet zomaar bedacht. Het traject is de afgelopen jaren samen met het Wereld Natuur Fonds (WWF) Duitsland ontwikkeld en goedgekeurd door de Science Based Targets initiative (SBTi). Dat is een onafhankelijke organisatie die controleert of klimaatdoelen wetenschappelijk onderbouwd zijn en in lijn liggen met het Parijs-klimaatakkoord.

Sebastian Öttl van WWF Duitsland benadrukt het belang van die samenwerking: ‘Beiersdorf volgt een strikt wetenschappelijke aanpak, gericht op échte emissiereductie in de hele waardeketen. Dit is best practice als het gaat om betrouwbare samenwerking en ambitieuze klimaatactie.’

Van strategie naar uitvoering

Bij Beiersdorf is duurzaamheid verankerd in de bedrijfsstrategie genaamd “Win with Care”. Die naam is veelzeggend: het gaat om zorg voor je huid, voor de omgeving en de planeet (skin, people, planet). ‘We willen het beste huidverzorgingsbedrijf ter wereld zijn, en dat gaat hand in hand met leiderschap in klimaatzorg,’ aldus CEO Vincent Warnery.

Die ambitie uit zich in de “CARE BEYOND SKIN Sustainability Agenda”, het raamwerk waarmee het bedrijf de transformatie richting Net Zero stuurt. Het is geen vage missie, maar een concrete koers met tussentijdse doelen: 30 procent emissiereductie voor eind 2025. Een daaropvolgend doel is 50 procent vermindering in 2032, waarover later meer concrete doelstellingen worden gepubliceerd.

Tot nu toe loopt het schema. Eind 2023 had Beiersdorf zijn uitstoot al met 19 procent verminderd ten opzichte van het basisjaar 2018. Dat is aanzienlijk, maar het betekent ook dat de komende jaren de moeilijkste uitdagingen wachten.

De uitdaging ligt in scope 3

Bij Beiersdorf komt ongeveer 96 procent van de broeikasgassen uit scope 3. Dat maakt de opgave complex, want het vraagt om samenwerking met honderden leveranciers, transporteurs en andere partners die je niet direct in de hand hebt.

Voor Beiersdorf betekent dit dat de producten zelf moeten veranderen. Meer dan 90 procent van de totale uitstoot komt namelijk voort uit de producten: van de grondstoffen in een crème tot de plastic tube waar het in zit en de energie die nodig is om het te maken en te vervoeren.

2032 als belangrijke mijlpaal

Het jaar 2032 is niet toevallig gekozen. Het is het 150-jarig jubileum van Beiersdorf. Tegen die tijd moet de uitstoot gehalveerd zijn ten opzichte van 2018. Om dat te bereiken heeft het bedrijf specifieke ‘product ambities’ geformuleerd: doelen voor zowel de formules als de verpakkingen van producten.

Die productambities zijn geen zachte beloftes. Ze vertalen zich in concrete aanpassingen aan het assortiment. Denk aan andere grondstoffen, minder plastic, meer gerecyclede materialen en lichtere verpakkingen. Elk product dat op de markt komt, moet bijdragen aan die 50 procent reductie.

Dr. Gitta Neufang, verantwoordelijk voor wereldwijde research & development, legt uit hoe dit het werk verandert: ‘Om Net Zero te bereiken, transformeren we de manier waarop we innoveren bij Beiersdorf. Duurzaamheid is een integraal onderdeel van ons R&D-DNA en biedt enorme kansen. Met onze wetenschappelijke expertise en innovatiekracht gaan we samen met leveranciers en partners de huidverzorging transformeren.’

Erkenning als koploper

Beiersdorf is niet het enige bedrijf met klimaatambities, maar het wordt wel erkend als koploper. In 2022 en 2023 kreeg het bedrijf de status van ‘CDP Triple-A company’. CDP is een non-profitorganisatie die bedrijven beoordeelt op klimaat, bossen en water. Van de duizenden bedrijven wereldwijd die meedoen, halen er maar enkele tientallen die drievoudige A-status.

Die erkenning gaat niet alleen over ambitieuze doelen, maar ook over daadwerkelijke voortgang en transparantie. Beiersdorf rapporteert open over wat wel en niet lukt, en dat maakt het verhaal geloofwaardiger.

Waarom dit belangrijk is voor retailers en medewerkers

Voor retailers die Beiersdorf-producten in de schappen hebben, is deze transitie relevant. Het betekent dat producten veranderen, zowel qua samenstelling als qua uitstraling. De verhalen achter die producten worden anders, en dat zijn verhalen die je als retailer kunt gebruiken richting je eigen klanten.

Voor (toekomstige) medewerkers is het ook een signaal. Steeds meer mensen willen werken voor bedrijven die serieus werk maken van duurzaamheid. Niet met vage toezeggingen, maar met concrete doelen en meetbare voortgang. Beiersdorf positioneert zich nadrukkelijk als zo’n werkgever.

Realisme blijft nodig

Het is goed om ambitieus te zijn, maar ook om realistisch te blijven. Van 19 naar 90 procent emissiereductie is een enorme sprong. De eerste stappen zijn vaak het makkelijkst; de volgende decennia worden uitdagender. Er zullen keuzes gemaakt moeten worden die niet altijd gemakkelijk zijn, en er zullen obstakels komen die nu nog niet voorzien zijn.

Toch is de koers helder. De klimaatcrisis vraagt om actie, en Beiersdorf heeft gekozen voor een wetenschappelijk onderbouwde, meetbare aanpak. De komende twintig jaar zullen laten zien of die aanpak werkt.

Lees ook:

Hoe gaat beautygigant Beiersdorf zijn klimaatdoelen halen?

The post Hoe Beiersdorf zijn klimaatdoel van 90 procent minder uitstoot wil halen appeared first on Change Inc..

De uitbreiding wordt mogelijk gemaakt door een nieuwe investering van 3,2 miljoen euro, afkomstig van impactinvesteerders uit Nederland en Frankrijk. Kortom: URC timmert flink aan de weg.

Je hebt een achtergrond in industrieel design. Hoe kwam je uit op kledingreparatie?

‘Ik heb me altijd vooral beziggehouden met social design. Aan het begin van mijn carrière werkte ik bij een sociale onderneming die een motorfietsfabriek bouwde in Kenia. Zo werd ik bekend met sociaal ondernemen. Mensen leren vissen in plaats van vis geven, dat idee.

Mijn eerste bedrijf Makers Unite, waaruit United Repair Centre later is voortgevloeid, ontstond ook uit een sociale missie. In 2016, het hoogtepunt van de toestroom van Syrische vluchtelingen, zette ik een activistische actie op. Voor de ReVest Life-campagne haalden we reddingsvesten die door vluchtelingen waren gebruikt naar Nederland. Die upcycleden we tot producten die we op Koningsdag verkochten.

Tijdens die campagne zag ik hoe maken kan verbinden. Vooral voor nieuwkomers. Zo ontstond het idee om er een bedrijf van te maken. Dat werd Makers Unite, dat zich vooral op upcycling door nieuwkomers focuste. Op een gegeven moment kwam Patagonia naar ons toe met een specifieke vraag over kledingrecycling. Samen met hen hebben we toen URC opgezet, met de steun van het Amsterdam Economic Board.’

Jullie werken inmiddels met 32 bedrijven wereldwijd. Hoe haal je die klanten binnen in een tijd waarin reparatie vaak nog duurder is dan nieuwe kleding?

‘Het ligt er maar net aan hoe je naar de kosten kijkt. Ja, de kapotte jas van een klant repareren kost merken geld. Maar het levert ook veel op. Als diezelfde klant later een nieuwe jas nodig heeft, is de kans groot dat ‘ie weer bij jou terechtkomt. Of hij verwijst anderen naar jou door. Terwijl je zonder reparatie juist klanten verliest. Je moet reparatie niet zien als productreparatie, maar als reputatiereparatie.

We zijn expres begonnen met outdoormerken die duurzaamheid hoog op de agenda hebben staan. Dat is een makkelijke doelgroep. Maar ook andere merken willen én moeten verduurzamen. In Europa kunnen kledingmerken niet zomaar meer kapotte kleding weggooien. Daarvoor moeten ze ook wettelijk hun verantwoordelijkheid nemen.

Het helpt dat er steeds meer vraag is van de consument. Zij zijn vaker trots op een zichtbare reparatie, die hun item uniek maakt.’ Veelbetekenend laat Schweichler zijn jasje zien, waarop twee zichtbare rode patches genaaid zijn.

Kun je zelf eigenlijk een beetje naaien?

Lachend: ‘Ik ben verschrikkelijk achter de naaimachine. Laat mij maar doen waar ik goed in ben: mensen samenbrengen en een bedrijf bouwen. Ik vind het vooral interessant om een sociale missie op een commerciële manier én op schaal uit te voeren. Business en impact kunnen elkaar echt versterken.’

Jullie motto is: here to repair the clothing industry by putting people first. Waarom werken jullie vooral samen met mensen met afstand tot de arbeidsmarkt?

‘Eén van mijn grootste drijfveren is om ongelijkheid tegen te gaan. Maar het heeft ook praktische voordelen. In Nederland missen jonge mensen de vaardigheden van reparatie. In landen waar textiel een belangrijke economische sector was of is, kunnen mensen wel repareren. Bij ons werken mensen van 21 verschillende nationaliteiten. Zonder hun kennis zouden wij niet zo goed zijn als we nu zijn. Die vaardigheden zijn ook cruciaal in de transitie naar een circulaire economie.’

Jullie besteden veel aandacht aan de technologie die klanten inzicht biedt in reparaties die bij jullie lopen. Wat is de rol van die technologie?

‘Kledingreparatie bestaat al sinds kleding bestaat. Het grote verschil tussen URC en de Gouden Schaar om de hoek zit ‘m in de data die wij aan klanten kunnen bieden. Via ons platform kunnen ze bijvoorbeeld live zien welke van hun kledingstukken het vaakst gerepareerd moeten worden.

Ik geloof dat technologie key is voor de circulaire transitie in de kledingindustrie. Om data te verzamelen én omdat het de logistiek makkelijker maakt. Gelukkig heeft Paul (Kerssens, co-founder, red.) daar veel ervaring mee.’

Toch kan ik me voorstellen dat het juist het duurzaamst is om naar de reparateur om de hoek te gaan.

‘Daar heb je gelijk in. Liefst lopend of op de fiets. Wij zijn er ook alleen maar blij mee als mensen dat doen, omdat het past bij onze missie om reparatie logischer te maken dan vervangen.

Wij willen impact maken op grotere schaal. We zijn er om de kledingindustrie te veranderen door merken te helpen die een grootschalige one stop shop zoeken voor al hun reparaties. Natuurlijk heeft het vervoer van kleding bij ons een ecologische voetafdruk, maar die valt in het niet bij de voetafdruk van het produceren van een nieuw kledingstuk.’

De lijst met failliete duurzame modemerken groeit gestaag. Hoe is het om in deze sector te pionieren?

‘Niet makkelijk. We moeten een heel nieuwe markt creëren. 80 procent van onze klanten heeft nooit iets met reparatie gedaan. Daarmee beginnen vergt veel moed, en dat kost tijd.

In de kledingindustrie gaat het bovendien om lage marges en hoge volumes. We zijn steeds aan het kijken hoe we beter, slimmer en simpeler kunnen werken. Tegelijkertijd bieden wij natuurlijk niet alleen kledingreparatie, maar ook een technologisch platform met live inzicht en contact met de klant. Daar betalen merken ook voor.

Disruptie komt tot stand in een driehoek van beleid, consument en producent. De consument vraagt al om betere producten, en producenten innoveren. Maar de overheid maakt innovatie niet lonend genoeg. Een faillissement als dat van New Optimist is zonde. Zij brachten juist zo veel maatschappelijke waarde.’

Toch lijkt het jullie relatief goed af te gaan.

‘We groeien snel, maar als je kijkt naar de hele kledingindustrie is het nog maar een druppel op een gloeiende plaat. De verandering komt pas als ook de echt grote merken mee gaan doen. Als kledingreparatie even toegankelijk en makkelijk is als kleding kopen, zelfs leuker en beter. Dat zie je nu al gebeuren met tweedehands kleding, en dat moet ook met reparatie gebeuren.

Daar hebben we een wereldwijd bereik, ecosysteem én beleid voor nodig. We kunnen in Frankrijk wel een atelier met honderd medewerkers opzetten, maar daar is de markt nog niet klaar voor; eerst moet de vraag worden gestimuleerd. Wat dat betreft, is er nog veel werk te doen. Daarom gaan mijn werkzaamheden binnen URC binnenkort veranderen, zodat ik me meer op het ecosysteem kan richten.’

Met wie zou je graag nog willen samenwerken?

‘Toen ik in 2016 met Makers Unite begon, maakte ik een lijst van merken waarmee ik graag wilde samenwerken. Bovenaan stonden Patagonia, Ben & Jerry’s en Toms. Mijn helden. Hoe tof is dat die eerste twee mij in de jaren daarna gewoon zelf hebben gebeld?

Nu heb ik een nieuwe lijst. Daarop staan niet de meest ambitieuze bedrijven, maar juist de meest vervuilende. Want als we de kledingindustrie willen veranderen, moeten we juist samenwerken met de Primarks van deze wereld. Ook voor hen zie ik veel kansen in een circulaire economie. Je kunt hun missie om kleding betaalbaar te houden prima op een andere manier uitvoeren. Denk bijvoorbeeld aan kleding verhuren. Daarbij hoort kwalitatieve kleding die lang meegaat, en ook reparatie.’

Lees ook:

• Changemaker Andrea van Dijk (Invest-NL): ‘Het gaat erom dat je kijkt hoe iets wel kan’
• Changemaker Marike Bonhof (Ymere): ‘Klimaatrisico’s zijn bij ons opgenomen als strategische risico’s’
• Changemaker Joost Hoffman (Moos): ‘We moeten niet vechten om de punt, maar de duurzame taart groter maken’

The post Changemaker Thami Schweichler (United Repair Centre): ‘Mensen zijn vaak trots op een zichtbare reparatie’ appeared first on Change Inc..