Sebastian Maks
28 maart 2025, 14:46

Opmerkelijk: door klimaatverandering heeft Groenland er 1.600 kilometer kustlijn bij

Niet alleen president Donald Trump schopt tegen Groenlandse schenen. Ook klimaatverandering speelt het eiland parten. Uit onderzoek blijkt dat smeltende gletsjers 1.600 kilometer aan kustlijn hebben blootgelegd. En dat is minder onschuldig dan het klinkt.

Getty Images 2204020566 De terugtrekking van mariene gletsjers heeft voor een groot deel met de temperatuurstijging op aarde te maken. | Credits: Getty Images

Er gingen jaren voorbij waarin je niets over Groenland hoorde. Het eiland, officieel onderdeel van het Deense koninkrijk, leek vrede te hebben met zijn positie buiten de publieke belangstelling. Tot het moment dat de nieuwe Amerikaanse president Trump openlijk zinspeelt op een annexatie van Groenland. In korte tijd heeft het eiland wereldfaam vergaard.

Maar ook uit de klimaathoek is er nieuws over Groenland. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat gedurende twintig jaar 1.600 kilometer Groenlandse kustlijn is blootgelegd. De stroken land waren eerst bedekt met gletsjers, maar door klimaatverandering zijn die kleiner geworden.

Opmerkelijk

Soms stuit je als redactie op nieuws waarbij een wenkbrauw omhoog schiet. Die ene vreemde innovatie, een onverwacht effect van klimaatverandering of een staaltje menselijke onhandigheid. Opmerkelijk dus. In deze rubriek deelt Change Inc. de opmerkelijkste vondst van afgelopen week.

Mariene gletsjers

Een team Tjechische wetenschappers aan de Zuidboheemse Universiteit stortte zich voor het onderzoek op satellietbeelden van de jaren 2000 en 2020. Door de beelden te vergelijken, konden ze vaststellen hoe gletsjers op het noordelijk halfrond zich over de tijd hebben ontwikkeld. In het specifiek gaat het om ‘mariene gletsjers’, die in contact staan met zeeën en oceanen.

De wetenschappers ontdekten dat veel mariene gletsjers zich zijn gaan ‘terugtrekken’ op land, waardoor er kilometers aan nieuwe kustlijn is blootgesteld. In totaal gaat het om 2.500 kilometer, waarvan dus zo’n driekwart zich op Groenland bevindt. Een land waar de temperatuur harder stijgt dan het wereldgemiddelde.

De terugtrekking van mariene gletsjers heeft voor een groot deel met de temperatuurstijging op aarde te maken. Door menselijk handelen, vooral het verbranden van fossiele brandstoffen, neemt de concentratie van broeikasgassen in de atmosfeer toe. Daardoor stijgt de temperatuur, wat poolkappen en gletsjers doet smelten. Dat brengt legio risico’s voor het leven op aarde met zich mee.

Verzilting en erosie

Allereerst een stijgende zeespiegel, waardoor dijken op spanning komen te staan en landen vaker zullen overstromen. Ook dringt er steeds meer zout zeewater het land binnen, ook wel verzilting genoemd, wat schadelijk is voor zoetwaterbronnen die nodig zijn voor drinkwater en landbouw.

Daar komt dus bij dat grote stroken kustlijn bloot worden gesteld. Dat klinkt misschien onschuldig, maar is het niet. De grond is namelijk heel kwetsbaar doordat het niet langer de bescherming heeft van dikke lagen ijs. Het erodeert daardoor makkelijker en veroorzaakt aardverschuivingen en rotsvallen. Dat kan heftige tsunami’s tot gevolg hebben.

Zeldzame metalen

Een van de redenen waarom de regering van Trump zijn pijlen op Groenland gericht heeft, is voor de schat aan grondstoffen die in de bodem te vinden is. Denk aan zeldzame metalen die hard nodig zijn voor de productie van elektrische auto’s en mobiele telefoons. Maar er ligt volgens analisten ook veel ijzererts, uranium, diamant en goud. Volgens de Tjechische onderzoekers is het dus gevaarlijk om hiernaar op zoek te gaan bij de kust, vanwege de instabiele grond.

Accelereer jouw duurzame transitie

Zit jij midden in de duurzame transitie (of sta je nog aan het begin) en kun je wel wat inspiratie, hulp en kennis gebruiken? Kom op 1 juli naar Transition2025 in Amsterdam en laaf je aan de kennis en inzichten van pro’s en peers. De eerste sprekers zijn bevestigd, het belooft een wervelende dag te worden.

Bekijk programma

Lees ook:

De circulaire economie heeft leiderschap nodig, én nieuwe woorden

Stel dat een timmerman na iedere opdracht zijn hamer, zaag en schroevendraaier weggooit. Dat klinkt absurd, toch? Toch is dat dagelijkse praktijk bij de bouw van windparken op zee. Een groot deel van het materieel - denk aan hijsbalken en grijpers voor fundatiepalen - belandt na de installatie van een windpark op de werf. Waardevolle gereedschappen en materialen liggen daar weg te roesten! Ik heb nooit stilgestaan bij de bouw van windparken op zee. Eerlijk gezegd ben ik altijd vooral geïnteresseerd geweest in het aantal windmolens en het vermogen van de turbines. Want het draait toch allemaal om de groene stroom die de molens gaan opwekken. Toch? Nee dus, want er gaat dus een niet-circulair geheimpje schuil achter de windparken op zee. Timmermannen op zee Daar kwam ik achter toen ik eind vorig jaar Natasja Sesink van investeringsmaatschappij MeeMaken sprak na afloop van een energiecongres. Sesink vertelde me over het eenmalig gebruik van materieel bij de installatie van offshore windparken. Ik kon mijn oren aanvankelijk niet geloven. Waarom gooien de ‘timmermannen op zee’ na iedere klus hun hamer weg? Diezelfde verwondering had Sesink gelukkig ook. Maar waar een columnist zich beperkt tot het schrijven van stukjes om zijn ongeloof te ventileren, blijkt Sesink een daadkrachtig type te zijn. Ze kwam in actie. Met gelijkgestemden zette ze de Re-Quip Foundation op. Een stichting die circulair ontwerpen en bouwen wil stimuleren om hergebruik te bevorderen. Het eerste initiatief is een online marktplaats voor offshore materieel. Offshore partijen uit de hele keten - ontwerpers, bouwers en gebruikers - steunen het initiatief, waaronder Van Oord, Mammoet, TWD en IV.Accelereer jouw duurzame transitie Zit jij midden in de duurzame transitie (of sta je nog aan het begin) en kun je wel wat inspiratie, hulp en kennis gebruiken? Kom op 1 juli naar Transition2025 in Amsterdam en laaf je aan de kennis en inzichten van pro’s en peers. De eerste sprekers zijn bevestigd, het belooft een wervelende dag te worden. Bekijk programmaOp maat gemaakt Onlangs was ik dagvoorzitter op het oprichtingscongres van Re-Quip Foundation in Rotterdam. Zodra je je in een vraagstuk verdiept, is het eerste dat je leert dat oplossingen niet zo makkelijk zijn als je vooraf had gedacht. Zo kwam ik erachter dat het formaat van de windmolens, de diepte van de zeebodem en allerlei veiligheidseisen specifieke eisen stellen aan het materieel. Vandaar dat er voor ieder project op maat gemaakte spullen worden gebruikt. De offshore sector staat te boek als conservatief, maar tijdens de presentaties en debatten op het congres kwam ik erachter dat daar het grote probleem niet zit. De presentaties en discussies leverden me twee nieuwe inzichten op. In de eerste plaats: circulaire oplossingen zijn vaak goedkoper, maar niet als je er alleen op projectbasis naar kijkt. Dat moet ik even uitleggen. Als je gereedschap op maat maakt voor één klus, dan kun je het zo efficiënt mogelijk ontwerpen. Als datzelfde gereedschap toepasbaar moet zijn voor meerdere projecten, dan moet het overgedimensioneerd worden, en dat is duurder. Omdat projectmanagers verantwoordelijk zijn voor één specifiek project, kiezen ze voor de goedkoopste oplossing voor dat ene project, en niet voor de goedkoopste oplossing voor twee (of vijf) opeenvolgende projecten. Hergebruik vraagt dus om een bredere blik, of anders gezegd: om optimalisatie op een hoger niveau. We kunnen het de projectleider - die wordt afgerekend op het halen van zijn budget - niet kwalijk nemen dat hij in feite een suboptimale keuze maakt. Het succesvol implementeren van circulaire business modellen slaagt dus alleen als het chefsache is. Directies moeten hun kpi’s (key performance indicators) zo inrichten, dat circulariteit ook op projectbasis wordt beloond. Dat is niet alleen financieel slim, maar ook goed voor het klimaat (want minder CO2-uitstoot) en de strategische autonomie (want minder grondstoffen nodig uit het buitenland). Nieuwe woorden nodig Dan het tweede inzicht. Naast visionair circulair leiderschap, is het nodig om andere woorden te gaan gebruiken voor circulariteit. ‘Circulaire economie’ klinkt nog wel okay, maar een woord als ‘tweedehands’ wordt snel geassocieerd met 'tweederangs'. Iemand vertelde op het congres over een gereviseerd en opnieuw gecertificeerde scheepsschroef, die aan alle eisen voldeed, maar die toch vanwege ‘niet nieuw’ lastig aan de man te brengen was, ondanks het feit dat de schroef 40 procent goedkoper was dan een nieuwe. Luxe horloges van Rolex of Cartier die van eigenaar wisselen, worden niet ‘tweedehands’ genoemd maar ‘pre-owned’. Of dat nu zo wervend is weet ik niet, maar taal doet ertoe. Het hergebruik van producten en grondstoffen moet een vocabulair krijgen dat catchy en wervend is. Het zou tot uitdrukking moeten brengen dat het iets waardevols en nobels is. Ik daag alle creatieve geesten uit om het woord ‘tweedehands’ eens even flink te upcyclen.Kom 1 juli naar Transition2025 in Amsterdam: De toekomst van duurzaamheid begint hier Claim je ticketLees ook: Hoog tijd voor wat meer creatieve destructie in de energietransitieDe energietransitie gaat niet meer over windmolens en zonnepanelenDuurzame bedrijven worden kapot onderhandeld, geef ze wat meer ruimte