Teun Schröder
24 juli 2025, 12:30

Historisch advies in internationale klimaatzaak zet deur open voor nieuwe rechtszaken

‘Baanbrekend, historisch, en een ferme juridische tik’. De klimaatbeweging viert feest na de uitspraak die het Internationaal Gerechtshof gisteren deed in de grootste klimaatzaak tot nu toe. Als landen niet genoeg doen om klimaatverandering een halt toe te roepen, kan dat gezien worden als een onrechtmatige daad. Maar hoe nu verder?

Bord met tekst Climate Justice 'Landen kunnen niet langer achterover leunen terwijl grote vervuilende bedrijven de klimaatcrisis blijven verergeren.' | Credits: Getty Images

#1 Wat stond er op het spel in deze klimaatzaak?

Voor eilandstaten in de Stille Oceaan is de zeespiegelstijging een niet te onderschatten probleem. Leefgebieden lopen onder water en inheemse bevolkingen zien hun cultureel erfgoed verloren gaan. In sommige gevallen krijgen eilandbewoners nu al het advies om zich voor te bereiden op ‘hervestiging elders’.

De initiatiefnemers van de klimaatzaak, die werken onder de naam Pacific Islands Students Fighting Climate Change, legden het Internationaal Gerechtshof twee vragen voor. Ten eerste: wat moeten staten volgens het internationaal recht doen om het milieu te beschermen tegen de uitstoot van broeikasgassen voor huidige en toekomstige generaties? En ten tweede: wat zouden de juridische gevolgen moeten zijn voor staten wier uitstoot milieuschade heeft veroorzaakt, met name voor kwetsbare laaggelegen eilandstaten?

#2 Wat is het advies van het Internationaal Hof?

De rechters van het Internationaal Hof lieten er geen misverstand over bestaan: landen hebben de plicht om wereldburgers te beschermen tegen de gevolgen van klimaatverandering. Het leven in een schone, gezonde en duurzame leefomgeving is namelijk een mensenrecht. Doen landen te weinig tegen klimaatverandering, dan begaan ze mogelijk een onrechtmatige daad.

Maar de rechters gaan nog een stap verder. Als geïndustrialiseerde landen tekortschieten in het beperken van de gevolgen van klimaatverandering, kunnen getroffen gebieden herstelbetalingen eisen. Daarmee wordt het bijvoorbeeld mogelijk dat een land in het geïndustrialiseerde Westen moet betalen voor de klimaatschade die is aangericht door een overstroming aan de andere kant van de wereld.

#3 In hoeverre is de uitspraak bindend?

Vraag 2 verklapt het antwoord eigenlijk al een beetje: het Internationaal Gerechtshof veroordeelt niet, maar adviseert. Uitspraken van het Hof staan bekend als een ‘adviserende opinie’. De rechters kunnen landen niet dwingen om hun uitstoot te beperken of meer geld vrij te maken voor klimaatfinanciering. Dwangbevelen, boetes en celstraffen bij nalatigheid behoren niet tot de gereedschapskist.

Wel is het een uitspraak met aanzien in de rechtelijke wereld. Het advies kan een basis vormen voor toekomstige klimaatzaken wereldwijd. Ook kan het de onderhandelingspositie van gedupeerde landen versterken tijdens klimaattoppen, zoals COP30 die later dit jaar in Brazilië plaatsvindt.

#4 Als de uitspraak niet bindend is, hoe dan nu verder?

Het advies van het Internationaal Gerechtshof biedt vooral handvatten voor klimaatjuristen wereldwijd in lopende en toekomstige klimaatzaken. De volledige uitspraak bestaat uit een document van 500 pagina’s, dat gretig zal worden uitgeplozen. Een belangrijke constatering van het Hof is in ieder geval dat klimaatverplichtingen verder gaan dan deelname aan klimaatverdragen. Dus ook landen die uit het Akkoord van Parijs zijn gestapt, zoals de VS, hebben de plicht om klimaatverandering een halt toe te roepen.

Het advies van het Internationaal Gerechtshof maakt het voor gedupeerde staten makkelijker om andere landen ter verantwoording te roepen. ‘Ontwikkelingslanden hebben nu een geloofwaardige juridische mogelijkheid om schadevergoeding te eisen en hun eisen te laten honoreren’, zegt Harj Narulla, advocaat namens de Salomonseilanden, tegen de Financial Times. ‘Ze kunnen nu zeggen: als je niet aan deze diplomatieke tafel komt, dan dagen we je voor de rechter.’ Die juridische basis kan van grote meerwaarde zijn in de onderhandelingen over klimaatfinanciering die gevoerd gaan worden tijdens de klimaattop in Brazilië. Alle ogen zijn nu dus gericht op COP30.

Bovendien zet de uitspraak de deur open naar herstelbetalingen aan getroffen gebieden. Vrij snel na de uitspraak van het Hof zei Ralph Regenvanu, de klimaatminister van Vanuatu, dat het nabijgelegen Australië juridische gevolgen kan verwachten. ‘Volgens het advies dat het Hof vandaag heeft uitgebracht, begaat Australië internationaal onrechtmatige handelingen door de productie van fossiele brandstoffen en buitensporige emissies te sponsoren en te subsidiëren’, aldus klimaatminister Regenvanu. ‘Het moet zich schikken naar het advies en een einde maken aan dit gedrag dat bijdraagt aan de emissies en beginnen met het uitvoeren van herstelbetalingen.’

Ook wil Regenvanu de uitkomst van deze klimaatzaak als resolutie laten vastleggen bij de Verenigde Naties. In dat geval scharen landen zich ook welwillend achter het advies, in plaats van dat ze het alleen ter harte hoeven nemen. Resoluties hebben nog steeds geen verstrekkende juridische gevolgen, maar kunnen wel samenwerking onderling bevorderen.

Ondertussen neemt het aantal klimaatzaken wereldwijd toe, mede aangezwengeld door de historische overwinning van Urgenda tegen de Nederlandse staat. Inmiddels worden in allerlei landen zaken aangespannen tegen overheden en bedrijven. Ook wordt het door nieuw wetenschappelijk onderzoek en verplichte duurzaamheidsrapportages steeds eenvoudiger om broeikasgasuitstoot, en zelfs daaraan gerelateerde klimaatschade, aan specifieke bedrijven toe te dichten.

#5 Hoe wordt er op de uitspraak gereageerd?

Voor de milieubeweging is de uitspraak de bevestiging van het argument dat ze al jaren aanvoeren. Donald Pols van Milieudefensie noemt de uitspraak baanbrekend en een leidraad voor klimaatzaken wereldwijd. ‘Landen kunnen niet langer achterover leunen, terwijl grote vervuilende bedrijven de klimaatcrisis blijven verergeren. Ze moeten ingrijpen en bedrijven zoals Shell dwingen om hun uitstoot te verlagen.’

Oxfam Novib spreekt van een ‘ferme juridische tik’ op de vingers van landen die nalatigheid vertonen in het tegengaan van klimaatverandering. ‘Elk land, en met name de grote uitstoters zoals Nederland, moeten volgens de uitspraak fossiele brandstoffen per direct uitfaseren, emissies verminderen en hun financiering aan landen in het globale zuiden ophogen om de schade te repareren die zij hebben veroorzaakt.’

Maar in de eerste plaats is het advies natuurlijk de grootste overwinning voor kwetsbare eilandstaten in de Stille Oceaan. Premier Sitiveni Rabuka van Fiji zegt dankbaar te zijn dat het Hof geluisterd heeft naar de hulpkreet van eilandstaten. Voor klimaatminister Regenvanu van Vanuatu is het advies meer dan hij ooit had gehoopt, zegt hij tegen de NOS. ‘We hadden drie verklaringen opgesteld, voor een slecht resultaat, een medium resultaat en een goed resultaat. Maar deze uitkomst is nog beter dan waar we ons op hadden voorbereid.’

Grootste klimaatzaak ooit

De zaak werd in 2019 aangespannen door rechtenstudenten op het kleine eiland Vanuatu in de Stille Oceaan. Door zeespiegelstijging dreigt dit eiland, net als andere eilandstaten in de Pacific, in de oceaan te verdwijnen. De stijging van het waterpeil is een gevolg van klimaatverandering. De eilandbewoners betogen dat landen met een grote bijdrage aan de opwarming van de aarde, de verantwoordelijkheid hebben om klimaatschade te beperken en te herstellen – ook als deze schade plaatsvindt aan de andere kant van de wereld. In totaal werden meer dan honderd landen en organisaties de afgelopen maanden gehoord door vijftien rechters van het Internationaal Hof. Daarmee is deze klimaatzaak de grootste in zijn soort.

Lees ook:

Microplastics in je hart en op je bord: is de opmars van de onzichtbare indringer nog te stoppen?

Iedereen kent de beelden van de plastic soep; bergen plastic die in rivieren en zeeën drijven waar dolfijnen, schildpadden en vogels in verstrengeld raken. Minder zichtbaar zijn microplastics die door de lucht dwarrelen, in water zweven, in de grond zitten of via wat voor weg dan ook in onze belichamen belanden.Eerder deze maand werd nog maar eens duidelijk hoe groot het probleem is. Wetenschappers ontdekten dat de hoeveelheid kleine plastics in de toplaag van de Atlantische Oceaan bijna tien keer zo groot is als eerder gedacht. Wat zijn microplastics en hoe ontstaan ze? Microplastics zijn deeltjes plastic kleiner dan 5 millimeter. Deze deeltjes ontstaan door slijtage van grotere stukken weggegooide plastics, bijvoorbeeld door zon, water, of wrijving. Ook verven, autobanden en synthetische kleding bevatten plastics die door verwering in onze omgeving terecht kunnen komen. Daarnaast worden in sommige producten microplastics toegevoegd als scrubmiddel, zoals tandpasta en douchegel – al is dit inmiddels in veel landen al verboden. Feit blijft: omdat plastic niet biologisch afbreekt, blijven deze deeltjes decennialang in het milieu aanwezig.Waar zitten microplastics verstopt? Inmiddels ontdekken wetenschappers op steeds meer plekken kleine deeltjes plastic. Van rivieren en zeeën, tot wolken en regenwater. Maar ook in ons drinkwater, voedsel en onze bodem worden microplastics aangetroffen. En via de buitenwereld komen microplastics in andere organismen terecht.Twintig jaar na het eerste onderzoek naar microplastics en duizenden studies later zijn in maar liefst 1.300 verschillende diersoorten plastics aangetroffen. En natuurlijk blijft de mens ook niet veilig: bloed, longen, placenta, hersenen, moedermelk, het hart; overal zijn minuscule stukjes plastic vindbaar. Wat doen microplastics met het milieu en ons lichaam? Lang was onduidelijk wat de gevolgen van microplastics precies zijn voor het leven op aarde. Maar recente onderzoeken schetsen een steeds duidelijker en zorgwekkender beeld. Zo raakt het verteringssysteem van vissen en vogels in de war als ze microplastics eten. Volgens Greenpeace wordt hierdoor het voortbestaan van 700 diersoorten bedreigd. Daarnaast wijst onderzoek uit dat nanoplastic – het kleine broertje van microplastics 1/1.000 van een millimeter - in zoetwateralgen het vermogen om zuurstof te produceren vermindert.Maar ook de mens ontspringt de dans niet. Nanoplastics in longen kunnen al binnen 24 uur zorgen voor lichte ontstekingen. In het hart brengen ze een verhoogd risico op hartaanvallen en beroertes. Ze doen mogelijk een aanslag op ons immuunsysteem en remmen de werking van antibiotica. In het laboratorium werd zelfs aangetoond dat microplastics de kans op kanker kunnen vergroten. Risico van niets doen is te groot Microplastics zelf hoeven niet per se de directe oorzaak te zijn van deze lichamelijke risico’s. Een deel van het probleem wordt veroorzaakt doordat bacteriën zich goed aan microplastics kunnen hechten. Op het moment dat we microplastics binnenkrijgen, bestaat er een kans dat we ook de meegelifte bacterie inslikken.Bovenstaande risico’s en wat voor effect plastics hebben op moedermelk, de placenta en onze hersenen worden nog steeds onderzocht. Hoewel er nog maar in beperkte mate harde, wetenschappelijke conclusies kunnen worden getrokken, waarschuwen wetenschappers en milieuorganisaties nu al: de tot nu toe geïdentificeerde risico’s zijn te groot om te wachten op onomstotelijk bewijs. Kunnen we de (micro)plastickraan dichtdraaien? Dat brengt ons bij de vraag: wat kunnen we doen om de toestroom en risico’s van microplastics te beperken? In de basis moet de spreekwoordelijke kraan dichtgedraaid worden: om de hoeveelheid microplastics te reduceren, zal er drastisch minder plastic geproduceerd moeten worden. Overheden spelen hierbij een cruciale rol. Zo geldt in Nederland al sinds 2023 een verbod op wegwerpplastics. En in Europa worden microplastics in cosmetica, kunstgrasvelden en verpakkingen stap voor stap verboden, met als doel een reductie van 30 procent in 2030. Internationale en nationale afspraken Internationaal is de hoop gevestigd op het Plastic Pollution Treaty van de Verenigde Naties. Dit verdrag streeft naar juridisch bindende maatregelen over de hele levenscyclus van plastic, van ontwerp en productie tot gebruik en recycling. Maar de onderhandelingen tussen landen die productierestricties willen (EU, Afrika) en landen die olie produceren (Saoedi-Arabië, Verenigde Arabische Emiraten) liepen spaak tijdens de laatste conferentie in Busan. In augustus dit jaar staan nieuwe onderhandelingen in Genève op de planning.TNO doet in Nederland onderzoek naar microplastics en kwam een aantal jaar geleden met zeventien strategieën die gezamenlijk kunnen leiden tot 70 procent minder rondslingerend microplastics in het milieu in 2050. Denk aan het verbeteren van recyclingprocessen, sturen op de productie van schonere autobanden en landbouwplastics en uitbreiding van statiegeld.[caption id="attachment_162074" align="aligncenter" width="900"] Mensen demonstreren voor een strenger plasticbeleid in aanloop naar de top in Busan. | Getty Images[/caption] Welke innovaties kunnen helpen bij de bestrijding van microplastics? Los van de maatregelen die we kunnen treffen om de toestroom van plastics te verminderen, werken wetenschappers en bedrijven ook volop aan technologische innovaties die ons kunnen helpen de bestaande troep op te ruimen.Zo hebben Koreaanse wetenschappers een robot ontwikkeld die lijkt op een miniatuur-hovercraft en op het wateroppervlak van zeeën en rivieren drijft. Op die manier kan de robot meer dan 80 procent van de microplastics uit water filteren. Deze technologie kan worden toegepast in drijvende robots, stationaire waterzuiveringsfilters en of zelfs in apparaten voor thuisgebruik. Sponsen, zaagsel en bomen absorberen microplastics Chinese wetenschappers zochten juist naar een oplossing geïnspireerd op de natuur. Zij ontwikkelden een goedkope, herbruikbare en biologisch afbreekbare spons, gemaakt van de harde delen van schaaldieren. De spons kan tot 99,8 procent van de microplastics uit diverse waterbronnen, zoals rivieren en vijvers, verwijderen.Een andere oplossing komt van wetenschappers van de Universiteit van British Columbia. Zij hebben een mengsel gevonden op basis van zaagsel en een plantaardig zuur dat vervuild water kan zuiveren. Het lukte deze wetenschappers zelfs om de hoeveelheid microplastics in organen van behandelde muizen te verminderen.Een manier om microplastics in de bodem te verwijderen werd door Duitse onderzoekers gevonden in bomen. Zij toonden namelijk aan dat berkenbomen microplastics kunnen absorberen uit de bodem. Deze toepassing kan bijvoorbeeld helpen bij het schoonmaken van vervuilende grond.En wetenschappers van de Schotse Universiteit Stirling vonden juist een heel nuttige toepassing van microplastics. Omdat microplastics bacteriën kunnen aantrekken en vasthouden, kunnen ze helpen bij het reinigen van vervuild water. Door kleine plastic balletjes in thee-eieren in een rivier te plaatsen, kunnen onderzoekers vaststellen waar in de rivier zich hoge concentraties bacteriën bevinden, waarna adequaat ingegrepen kan worden.[caption id="attachment_162073" align="aligncenter" width="900"] Thee-eieren gevuld met microplastics kunnen vervuild water opsporen. | University of Stirling[/caption] Bedrijven zijn gewaarschuwd Helaas bevinden veruit de meeste innovaties zich nog in de onderzoeksfase. Waarschijnlijk zullen we eerder op nog meer plekken microplastics aantreffen, voordat we in staat zijn ze op grote schaal uit het milieu te verwijderen. En uiteindelijk zullen we er in de eerste plaats voor moeten zorgen dat de aanwas vermindert. Hier is ook het bedrijfsleven aan zet, door in te zetten op productbeperkingen, kwaliteitsverbeteringen en schone technologie.De risico’s van microplastics worden steeds evidenter. Bedrijven die nu geen actie ondernemen, verergeren niet alleen het ecologisch probleem, maar maken zich ook kwetsbaar voor juridische consequenties.In de VS klaagden consumenten al producenten van diepvrieszakjes aan, omdat ze microplastics zouden afgeven. En ook drinkwatermerk Evian kreeg een (inmiddels afgewezen) rechtszaak aan zijn broek vanwege dezelfde beschuldiging. De rechtszaken tonen aan dat microplastics nu al tot consumentenclaims kunnen leiden. Bedrijven zijn gewaarschuwd. Lees ook:Gaan multinationals als Unilever, Coca-Cola en Nestlé de Nederlandse plastic recyclingbedrijven redden? Kabinet doof voor noodkreten en alarmbellen: leningen gaan plastic recyclingbedrijven niet redden Nederland dreigt plastic recyclers te verliezen, maar motie Koekkoek biedt hoop