Romy de Weert 21 april 2023, 12:59

Wat is duurzamer, lange of korte productieketens? Drie take-aways

Tijdens het Changemaker College zijn we weer terug in de schoolbanken en duiken we de studieboeken in met presentator Werner Schouten. Want een beetje kennis bijspijkeren is belangrijk. Dit keer: zijn korte ketens altijd duurzame ketens? En welke globale ketens zijn essentieel?

DSC01411 Anne Mieke van der Werf, (Invest-NL) en Renco Schipper, (Snack with Benefits), gingen tijdens het Changemaker College in gesprek met Werner Schouten. | Credits: Change Inc.

“Wat is in de regel duurzamer, korte of lange ketens?”, vroeg presentator Werner Schouten aan de sprekers. De meningen zijn daarover verdeeld. Anne Mieke van der Werf, directeur Business Development bij Invest-NL en Renco Schipper, medeoprichter van Snack with Benefits, gingen tijdens het Changemaker College het gesprek aan. “Lang of kort is niet altijd beter. Het allerbelangrijkste is dat de keten inzichtelijk is”, vindt Van der Werf. De jonge ondernemer ziet dat anders. “Korte ketens zijn onmisbaar bij de verduurzaming van de economie.”

Lokaal versus globaal: wat is duurzamer?

Als het gaat om de duurzaamheid van productieketens, is er geen pasklaar antwoord op de vraag of korte of lange ketens duurzamer zijn. Korte productieketens hebben over het algemeen een kleinere ecologische voetafdruk, omdat de producten van minder ver hoeven te komen. Bovendien hebben korte ketens vaak een positief effect op de lokale economie en zorgen ze voor transparantie.

Aan de andere kant kunnen lange productieketens soms efficiënter zijn, door de manier waarop de keten is ingericht. Bovendien kan een lange productieketen bijdragen aan de ontwikkeling van internationale handel en economische groei.

Hoe denken Van der Werf als impactinvesteerder en ondernemer Schipper daarover? Dit zijn de drie take-aways van het Changemaker College: lokaal versus globaal.

1. Korte ketens zijn onmisbaar bij de verduurzaming van de economie

Van der Werf is het daar niet mee eens. “Korte ketens zijn bepalend voor de implementatietijd, de snelheid en het succes van de duurzame transitie. Maar echt onmisbaar? Nee, dat niet. Je hoeft niet altijd binnen de grenzen van een land of een regio te kijken als je duurzaam wilt opereren. Je moet een breder perspectief houden dan alleen maar heel lokaal.”

Schipper: “Korte ketens zijn onmisbaar in de verduurzaming van de economie. Een korte keten helpt als je een bedrijf wilt opzetten en optuigen. Het is heel efficiënt om met bepaalde leveranciers in direct contact te staan. Dat merk ik zelf ook in ons traject met Snacks with Benefits. Wij kunnen heel snel schakelen omdat ik aardappelboer Henk nog uit mijn netwerk ken. Zo helpen wij hem van zijn reststromen af en gebruiken het als krokant laagje voor onze groentesnacks.”

2. Met korte ketens naar het buitenland. Hoe doe je dat?

Schipper: “Opschalen met korte ketens is zeker mogelijk. We groeien snel met ons bedrijf. Stel dat wij morgen in Spanje willen beginnen, dan willen we het liefst lokaal net zo’n ecosysteem opzetten als in Nederland. Daar zit namelijk onze kracht. Het is een reden voor de consument en de horecaondernemer om voor onze producten te kiezen. Als ik in Spanje het verhaal vertel over de reststromen die we gebruiken van aardappelboer Henk, dan slaat dat waarschijnlijk niet aan. Maar stel dat we de overgebleven aardappels van het grootste Spaanse chipsmerk El Torres gebruiken, dan kunnen we mensen wel enthousiast krijgen. Door lokaal te opereren haal je in eerste instantie verspilling uit het systeem. Bovendien weet je veel beter wat er speelt en kun je beter inspelen op wat de markt vraagt. Zo zal bloemkool misschien niet aanslaan, maar avocado’s waarschijnlijk wel.”

3. Lange ketens zijn een kans om de arbeidsomstandigheden in andere landen te verbeteren

Van der Werf: “Daar ben ik het mee eens. Als je het inzichtelijk kunt krijgen wat je impact is als bedrijf, dan is het een investeringsmogelijkheid voor bedrijven die dat belangrijk vinden. En er zijn steeds meer bedrijven die arbeidsomstandigheden en sociale duurzaamheid belangrijk vinden, onder andere omdat de consument daar naar vraagt. Maar je moet dat inzichtelijk kunnen maken. Lange ketens zijn dus een kans om dat te verbeteren.”

Schipper: “We blijven altijd deels afhankelijk van langere ketens. Kijk bijvoorbeeld naar koffie. Dat kunnen we hier in Nederland nog niet maken. Er wordt hard gewerkt aan alternatieven, maar zolang die er nog niet zijn, kun je beter werken aan een duurzame keten in het buitenland. Maar als je kijkt naar het voedsel dat hier in de Nederlandse schappen ligt, dan komen sommige producten die hier heel goed geteeld kunnen worden uit het buitenland. Dat is natuurlijk gek. Alles wat in Nederland gemaakt kan worden, moet vooral hier vandaan komen. Want ik denk dat een korte keten altijd duurzamer is dan een lange keten.

Dan zijn er toch nog genoeg producten die niet als een korte keten mogelijk zijn, maar we wel willen consumeren. Dan hebben wij die verantwoordelijkheid om die arbeidsomstandigheden te verbeteren, en daar heb je true price voor om dat in kaart te brengen.”

Woensdag 26 april verschijnt de podcast met Anne Mieke van der Werf en Renco Schipper online op Change Inc. Wil jij hem automatisch ontvangen? Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief.

De belangrijkste voetangel in de groene transitie

De Hogeschool van Amsterdam had de aankondiging nog niet verstuurd of de eerste zure reacties kwamen al binnen. De Hogeschool gaat komend studiejaar de master klimaatpsychologie en -gedrag beginnen. Daarmee is het de eerste beroepsopleiding in Nederland die op masterniveau opleidt tot specialist in klimaatbewust gedrag. Goed idee, zou je denken, want als we iets geleerd hebben van het coronadebat is dat je grote vraagstukken die ons allemaal raken niet moet overlaten aan een beperkt clubje experts. Virologen werden met hun alleenrecht van oordelen deel van het probleem. Er werd een experto-cratie opgetuigd die afbreuk deed aan de werkelijkheid. Juist tijdens ‘de grote verbouwing’ heb je behoefte aan een zo breed mogelijk samengesteld OMT. Dus zijn gedragswetenschappers en psychologen meer dan welkom om hun bijdrage te leveren en hun inzichten te delen. Het hoongelach in de kritiek, ’wat weten zijn nou van klimaat’, was volstrekt misplaatst. Ik moest ook lachen om critici die het niks vonden, maar wel pleitten voor een opleiding klimaatfilosofie, omdat alleen filosofen de onderliggende problematiek konden aanwijzen. Plaats filosofen erbij zou ik denken, maar laat ze het alsjeblieft niet in hun eentje voor het zeggen hebben. Gelukkig is de aandacht voor geopolitiek terug van weggeweest. In het verleden hoorde je tijdens grote transities vooral economen het hoogste woord voeren, die ook nog eens het Westers perspectief uiterst eenzijdig belichtten. Maar China en Rusland denken in termen van payback-time en het valt ook een Westers leider als Macron op dat de Global South niet als vanzelfsprekend meer gedwee achter Amerika en Europa aanloopt. Integendeel, de gunfactor voor het Westen wordt dankzij opbloeiend nieuw bewustzijn steeds kleiner. Verstandig leiderschap dus om de Critical Raw Materials Act als wetgeving van de Europese Unie door te voeren. In een opiniestuk schreef Rob de Wijk: ‘Die wetgeving is gericht op de verzekerde toestroom van kritieke materialen of grondstoffen. Om andere wetgeving, de Net-Zero Industry Act, mogelijk te maken. Zodat het lukt om duurzame producten als elektromotoren en batterijen te maken. In een dergelijke, voor zover mogelijk, van anderen onafhankelijke omgeving kun je als Europa snelle stappen zetten. De milieuwetten waar het Europees Parlement deze week mee instemde, kun je zien als ‘een ongekend ingrijpend pakket klimaat- en milieumaatregelen’, zoals de Volkskrant het omschreef. Bijzonder ook dat het pakket na een eindeloze reeks lunches, diners en andere sessies van links tot rechts omarmd werd. De PvdA zegt dat dit het hart van de Green Deal is en ‘we goed op weg zijn.’ De VVD noemt het ‘een grote stap’ en is te spreken over ‘de voortvarendheid’ en volgens het CDA ‘houdt dit Europa op koers’, schrijft de Volkskrant. Eerder al gaf Amerika de aftrap met de Inflation Reduction Act, groene nationalistisch getinte subsidies die iedereen om de tuin hebben geleid. De buitenwereld schrok al van de 369 miljard dollar waarop het totale pakket werd getaxeerd, maar Goldman Sachs berekende hoeveel het echt is: meer dan duizend miljard (een biljoen) dollar. De voortvarende snelheid van de vergroening, de ongekende geldbedragen die er tegenaan worden gegooid en de uiteenlopende expertises die erbij betrokken moeten worden, vergen breed georiënteerde duizendpoten met overzicht aan de top, de grootste voetangel in de transitie. De komende maanden zullen de nieuwe namen die hiervoor geschikt zijn geregeld in deze kolommen opduiken. Volgende weken even geen column van Paul van Liempt. 4 mei weer wel.