Ellen Lengkeek 07 mei 2025, 11:52

Changemaker Melvin Sieben (Mejor Technologies) detecteert bosbranden in vroeg stadium: 'We willen overal bijdragen aan een gezonde planeet'

Melvin Sieben is medeoprichter van Mejor Technologies. Een start-up die met behulp van algoritmes en AI, natuurbranden in voorstadia detecteert en deze hoopt te voorkomen. Naarmate het klimaat opwarmt komen grotere natuurbranden vaker voor. De uitvinding van zijn bedrijf kan wereldwijd enorme klimaatwinst opleveren.

Todays Change Makers Melvin Sieben blauw "We zien dat het model 80 tot 90 procent van de tijd een brand voorspeld in een hoog-risicogebied."

Hoe is het idee ontstaan om een bedrijf te starten dat natuurbranden wil voorkomen?

“Samen met mijn collega Joris Kohl van Wijngaarden wilde ik graag onze technische kennis gebruiken om wereldwijde problemen op te lossen. Wij zijn oud-collega’s van het bedrijf Alfen in Almere dat in de energietransitie zit. Er was snel een klik en we hadden het ook al snel over gezamenlijk ondernemen. Mijn vrouw is Australische en in 2019 woedde daar grote verwoestende branden met ernstige gevolgen voor het klimaat. Hierdoor besloten we om naar dit probleem te kijken. Na gesprekken met experts over de hele wereld kwamen we op het eerste ontwerp van ons systeem.”

Wat hebben jullie precies bedacht?

“Ons eerste ontwerp was een vroeg-detectiesysteem voor natuurbranden zodat we de brandweer konden faciliteren. We wilden hier kleine zeppelins op zonne-energie voor gebruiken van een partner. Helaas ging de ontwikkeling hiervan te traag. Wij hadden ondertussen al wel voortgang gemaakt op een risico-analyse die de locatie van een brand kon voorspellen zodat we drones strategisch konden positioneren voor detectie en communicatie. Dit zijn LUCI en CHRIS geworden. We gaven eerst CHRIS zijn naam na het overlijden van een gelijknamige werknemer na zijn gevecht tegen kanker. LUCI hebben we vervolgens benoemd zodat er ook een vrouwelijke kompaan is.”

Hebben jullie onlangs nog een brand voorkomen?

De recente brand op de Drunense heiden is een voorbeeld van een haard die we oppikten toen we een aantal dagen ervoor een voorspelling maakten. Waar veel risicosystemen bij droog en warm weer een groot gebied, soms een hele provincie als gevaar aangeven zag LUCI verhoogd risico op een aantal meter afstand van de daadwerkelijke brand. Hiermee kunnen we naast langetermijnrisicoverlaging ook tijdens het natuurbrandseizoen parater zijn. Ook in Bulgarije hebben we onlangs demo’s gegeven.”

Waarom is dit nooit eerder bedacht?

“Beide ontwikkelingen zijn gebouwd op recente technische doorbraken zoals machine learning (AI), satellietdata en drones. Wereldwijd zijn er wel veel initiatieven die vergelijkbare toepassingen hebben. Wij zijn drie jaar geleden met deze ontwikkeling begonnen en waren daarom redelijk vroeg zodat we nu een goede kans op de markt hebben.”

Hoe betrouwbaar kan je werken met AI?

“De machine learning-technieken die wij toepassen zijn makkelijk verifieerbaar. Daarnaast werken we altijd met kansen. De kansberekening dat een brand ergens start, is bij geen enkel model perfect. We zien dat het model 80 tot 90 procent van de tijd een brand voorspeld in een hoog-risicogebied en vooral met een hoge ruimtelijke en tijdsafhankelijk resolutie, oftewel zelfs voor een klein gebied en een specifieke tijd. Dit is handig want dan weet je precies waar en wanneer je paraat moet staan. CHRIS gebruikt geen AI.”

Is jullie methoden ook toepasbaar voor andere ‘mogelijke’ rampen?

“We maken overzichtskaarten in real-time vanuit drones. Dit is zeer toepasbaar op andere rampen. Denk bijvoorbeeld aan een overstroming waar mensen op de daken van huizen zijn gestrand. Een drone kan dan snel over een gebied vliegen waarbij een kaart wordt gemaakt. Zo kun je mensen herkennen en de precieze gps-locatie delen voor reddingen.”

Hoe duurzaam is Mejor Technologies?

Grote branden brengen soms miljarden tonnen CO2 in de lucht. Zo produceerden de bosbranden in Canada, twee jaar geleden, bijna tien jaar aan rookemissies. Koolstofdioxide afkomstig van bosbranden is wereldwijd een groeiende bron van broeikasgasemissies.

Dit draagt uiteraard bij aan klimaatverandering en zal daardoor alleen meer natuurbranden veroorzaken. Het idee van LUCI is dat je branden kan voorkomen, maar ook begrijpt waarom het risico op een bepaalde plek hoog is. Hierdoor kun je het landschap effectief inrichten en de vegetatie gezond houden. Als je branden voorkomt, voorkom je CO2-bijdrage. Tegelijkertijd houd je vegetatie in stand die CO2 opneemt.”

Jullie begonnen met subsidie en zoeken nu klanten. Je sprak ook al met de klimaatminister van Pakistan?

“Ja, onze visie ligt wereldwijd, maar we beginnen het liefst in Europe dicht bij huis. We mogen onze systemen demonstreren in Bulgarije, Portugal en binnenkort ook in Spanje. We spreken doorlopend verschillende landen en willen op termijn overal bijdragen aan een gezonde planeet.”

Waar liep je als Changemaker het meeste tegenaan?

“Uitdagingen liggen overal, maar persoonlijk denk ik dat sceptische reacties mij als jonge ondernemer soms demotiveerde. Dit was een goede les. Niet iedereen ziet de wereld op dezelfde manier of is bereid om dezelfde stappen te zetten om de wereld te veranderen. Dit niet persoonlijk aannemen en vanuit een positieve visie doorwerken is een grote les geweest.”

Wat kan je andere Changemakers tippen?

“Probeer je idee en visie met zoveel mogelijk mensen te delen. Leer van hun reacties en versterk jezelf ermee.”

Lees ook:

Internationale klimaatafspraken maken kost tijd, maar ‘die luxe hebben we niet’

Klimaatverandering is een wereldwijd probleem. Dat vraagt om internationale afspraken om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. Die verdragen sluiten zichzelf niet: vaak gaat er een lang proces aan vooraf. Zo nam het recent gesloten akkoord van de International Maritime Organisation, de VN-organisatie van de scheepvaart, ruim tien jaar in beslag. COP16 ging afgelopen november de boeken in als de langste biodiversiteitstop ooit en leidde alsnog niet tot concrete afspraken. Er moest een hervatting in Rome aan te pas komen om de landen in te laten stemmen met een financieringsplan voor de natuur. Tijd Tijd is een vereiste voor mondiale klimaatafspraken, weet David Rossati. Hij is universitair docent aan de Vrije Universiteit Amsterdam en gespecialiseerd in klimaatrecht en internationale verdragen. “Het kost veel tijd om verschillende landen samen te brengen. Vervolgens komt zo’n overleg vaak langzaam op gang en laat de uitkomst even op zich wachten. Dat is problematisch. Uit de wetenschap weten we dat de opwarming van de aarde nog sneller gaat dan eerder werd gedacht. Ondertussen gaat de staat van de natuur en biodiversiteit verder achteruit. Volgens wetenschappers naderen we een kantelpunt waarbij hele ecosystemen in elkaar vallen. Oftewel: de luxe van tijd is er niet meer. Er is veel sneller actie nodig.”Toch hebben landen en internationale organisaties veel moeite om het proces te versnellen. Dat werd duidelijk tijdens de biodiversiteitstop COP16, waar lidstaten actieplannen moesten indienen om de natuur te beschermen. Slechts 44 van de in totaal 196 landen hadden dit daadwerkelijk gedaan. “Op die manier wordt iets waar grote haast bij is, namelijk het beschermen van de natuur, afgeremd. Hoewel alle alarmbellen rinkelen, mist er een gevoel van urgentie.”Voor de lidstaten had het niet of later indienen van de plannen geen consequenties. Dat kan een bewuste keuze zijn. “Consequenties, zoals boetes, kunnen er ook voor zorgen dat landen niet eens in zo’n verdrag stappen. In die zin kunnen strengere en bindende maatregelen leiden tot een ongewenst resultaat.” Transparantie Rossati is van mening dat internationale verdragen kunnen leiden tot meer transparantie. “Met de jaren heb ik de informatievoorziening zien verbeteren. Inmiddels is er veel accurate data beschikbaar, vaak openbaar. Of het nu gaat om hittegolven of een lijst met bedreigde diersoorten: de gegevens zijn er. Dat is belangrijk, want op die manier is inzichtelijk wat er op verschillende vlakken gebeurt en wat landen al doen. Voor de monitoring is dat belangrijk, maar ook voor lidstaten onderling. Zij kijken vaak toch ook naar elkaar. Ze willen een bijdrage leveren, maar alleen als andere staten dat ook doen.”Waar milieuverdragen traag tot stand komen, verandert de wereldorde snel. “Sommige landen hebben het gevoel dat de bestaande mondiale afspraken niet meer in hun voordeel werken. Amerika is daar met de handelstarieven een voorbeeld van. Dat is een aanzienlijke verschuiving, weg van de regels van de Wereldhandelsorganisatie. Het feit dat president Trump uit het Klimaatakkoord van Parijs stapt, laat zien dat hij geen vertrouwen heeft in het akkoord en het achterliggende doel. Tegelijkertijd stoot het land enorm veel broeikasgassen uit. Nu Amerika geen onderdeel meer is van het Parijsakkoord, zijn ze niet meer verplicht om te rapporteren. Dat maakt dat we steeds minder van de VS weten over wat ze doen en wat ze uitstoten. Dit kan voor grote vervuilers een manier zijn om business as usual voort te zetten. In mijn onderzoek omschrijf ik meer vertragingstactieken, zoals het bevorderen van koolstofmarkten.” Effectiviteit Ook aan de onderhandelingstafel houden de verschillende landen elkaar in de gaten. Dat kan ten koste gaan van de effectiviteit, ziet de universitair docent. “Elke staat heeft zijn eigen belangen, ambities en budgetten. Dat zie je terug in de verdragen: die zijn altijd een compromis. Het ene land wil meer actie dan het andere land en ook de industrie lobbyt voor de eigen standpunten. Milieuorganisaties en NGO’s doen hetzelfde. Daardoor wordt er wel eens getwijfeld aan de effectiviteit van internationale verdragen en conferenties zoals de COP.” Klimaattop in Belém, Brazilië Die twijfels heeft hij zelf niet. “Los van alle gebreken, hebben we zoiets als de COP nodig. Is de COP effectief als we kijken naar wat klimaatwetenschappers zeggen? Het antwoord is nee. Er gebeurt te weinig. Tegelijkertijd biedt de COP een tijd en een plek om het over klimaatverandering en de gevolgen ervan te hebben. Dat is belangrijk. In wettelijk opzicht kan de COP misschien niet veel doen, maar het heeft wel degelijk een functie. Het is het grootste diplomatische evenement van het jaar. Wereldleiders, regeringen, gemeenschappen van eilandstaten, NGO’s en het bedrijfsleven komen er samen. De media doet er verslag van en het klimaatprobleem komt hoog op de agenda te staan. Die aandacht is essentieel, want de opwarming van de aarde is de grootste bedreiging die er is.”Later dit jaar vindt de COP30 plaats in Brazilië. “We gaan zien hoe die verloopt”, besluit Rossati. Lees ook:Industrie kan energiekosten flink drukken dankzij thermische warmteopslagDen Haag mag fossiele reclame verbieden van rechter: ‘Weg is vrij voor andere gemeentes’ Diederik Samsom: ‘Het Europese bedrijfsleven moet waarmaken wat de politiek niet lukt’