Ellen Lengkeek 23 april 2025, 14:41

Changemaker Marlot Kiveron verduurzaamde Ace & Tate: ‘Zie weerstand niet als iets negatiefs maar als een kans’

Marlot Kiveron schreef de praktisch gids De impactmissie om binnen bedrijven draagvlak te creëren voor duurzame verandering. Ze was pionier in die rol en bokste heel wat voor elkaar. Zo was het niet louter trend gedreven dat er veel zwarte brillen bij Ace & Tate in de collectie kwamen en de opbergdoosjes transparant zijn.

Todays Change Makers Marlot Kivero

Wat doe je precies?

“Ik help bedrijven de brug te slaan tussen commercie en positieve impact, door innovatie en gedragsverandering centraal te stellen. Het gaat erom duurzaamheid stap voor stap te integreren in de bedrijfsstrategie. Ik focus op het vinden van innovatieve oplossingen die zowel de organisatie als de samenleving vooruithelpen en op het stimuleren van gedragsverandering.”

Geef eens een voorbeeld van gedragsverandering?

“Met het team ontwikkelde ik de duurzaamheidsstrategie van het brillenmerk Ace & Tate. Deze richt zich op het meetbaar maken en verbeteren van de milieu- en sociale impact in de waardeketen. Kijk bij het nemen van een beslissing niet alleen naar geld en tijd. Ook naar wat het opbrengt voor de maatschappij en welke impact het heeft op andere stakeholders dan aandeelhouders. Dus ook op de klanten en de hele keten. Mensen vinden het vaak lastig om hun persoonlijke waarden mee te nemen naar hun werk. Als je aan iedereen vraagt ‘wil je een betere toekomst’, zal niemand zeggen ‘nee’. Het gaat om het grotere plaatje. Niet weer kaderen en alleen kijken naar bijvoorbeeld carbon emissies.”

Hoe deed je dat bij Ace & Tate?

“Toen het brillenbedrijf online startte was ik medewerker nummer 13. In de fabriek hadden we een klein aandeel. Zo’n tien jaar geleden, was er nog helemaal geen animo voor duurzaamheid in de brillenindustrie. Wat gaan wij als zogenaamde ‘luis in de pels’ – zoals oprichter Mark de Lange altijd zei – nu voor elkaar boksen?, dacht ik. Maar klein zijn is juist heel handig. Daar zijn de lijnen kort en vinden innovaties plaats.

Ace & Tate komt van de naam acetaat: plastic gelaagd plaatmateriaal waar veel engineering aan te pas komt. Denk aan brillen met stipjes, die in de plaat op de juiste hoogte moeten zitten. Ze figuurzagen het montuur eruit en het restmateriaal werd weggegooid. Zo zonde. We hebben het slimmer aangepakt. We zijn oude brillen gaan inzamelen, hebben reparatieservices opgezet en verminderden het verpakkingsmateriaal.

De acetaatleverancier spaarde zijn afval op, deed er zwart pigment bij en kwam met recycled black plastic. Zo kwamen wij met meer zwarte monturen van gerecycled acetaat. Dat hebben we ook voor lichtere kleuren gedaan. Het brillendoosje werd van 3D-geprint transparant materiaal gemaakt, afkomstig van de demolenzen die we eerst weggooiden. Een unieke reststroom van transparant materiaal.”

Wat bedacht je voor Otrium, het online-modeplatform voor onverkochte fashionitems?

“Iets meer dan vier jaar geleden vroeg Otrium mij om hun duurzaamheidsstrategie op te zetten. Ik was meteen enthousiast. De strategie is opgebouwd rondom de purpose van de organisatie: ‘All clothing produced should be worn’. De focus ligt op het verlengen van de levenscyclus van kleding, door items uit eerdere collecties een tweede kans te geven via het e-commerceplatform. Ook zijn we kapotte retouren gaan repareren, hebben een lokale donatieservice opgezet en recyclen items die niet meer te herstellen zijn.”

Je schreef De impactmissie: een handboek voor duurzaamheid in organisaties. Wat is je betoog?

“Met mijn boek help ik professionals om duurzaamheid concreet en werkbaar te maken binnen hun organisatie. Met een praktisch model dat uitgaat van zeven stappen – van diagnose tot transformatie. Stapsgewijs en als een doorlopende cyclus. Communicatie en samenwerking vormen de rode draad. In de laatste stap zoomen we uit: hoe leid je de organisatie – en jezelf – naar een volgend niveau. Mijn ervaring is dat je in de praktijk zelden netjes van stap 1 naar stap 7 loopt. Vaak werk je aan meerdere onderdelen tegelijk. Maar je moet ergens beginnen. Dit boek biedt houvast voor die eerste stap én een kompas voor de lange termijn.”

Wat is je persoonlijke motivatie om dit werk te doen?

“Ik geloof sterk dat we, als we bewust kiezen om onze loopbanen te richten op positieve impact, samen wél een significant verschil kunnen maken. Eva Gladek, oprichter van Metabolic wees mij erop dat je de meeste impact kunt maken als je je carrière wijdt aan het veranderen van systemen. Je kunt wel vegetarisch worden en altijd tweedehands kopen, maar je werkende leven kan echt een verschil maken. Mijn werkende leven is sindsdien mijn hefboom geworden om bij te dragen aan de wereld die ik graag zie.”

Met wie zou je nog willen samenwerken?

“Ik vind Tony Chocolonely met hun open keten heel gaaf. Superinspirerend, gooi de keten open; zij hebben het uitgezocht en zeggen kom maar. Deel meer, werk samen. Het is wel onze planeet.”

Wat is een valkuil voor Changemakers?

“Emotionele betrokkenheid. Het blijft essentieel om je energie en tijd goed te beheren. Duurzaamheid gaat altijd gepaard met verandering, en verandering roept vaak weerstand op. Dit kan voelen als persoonlijke tegenstand, of zelfs eenzaamheid oproepen. De sleutel is om die weerstand niet als iets negatiefs te zien, maar als een kans”

Lees ook:

Klimaatverandering is geen ver-van-mijn-bed-show: ‘Het heeft nu al invloed op huizenprijzen’

Don verhuisde van Amsterdam naar het hoger gelegen Zutphen. De keuze viel op een huis 9 meter boven zeeniveau. “Niet dat de Randstad snel onder water loopt, maar ik wilde een toekomstbestendige investering doen. Voor mij voelde het logisch om hoger te gaan wonen.”Tegelijkertijd zag ze dat haar omgeving er niet mee bezig was. “Een vriend van me kocht een huis in Marken, buitendijks. Het feit dat zijn huis niet beschermd is tegen hoog water of overstromingen, daar had hij niet bij stilgestaan. Genoeg mensen sluiten hoge hypotheken af voor authentieke panden in een historisch centrum, zonder goed na te denken over de staat van de veelal houten funderingspalen. Dat verbaast me, want klimaatverandering heeft al effect op de huizenprijzen.” Klimaatgetto’s Ze schreef er het boek Klimaatgetto’s over. Daarin beschrijft ze hoe klimaatverandering onze huizen binnendringt en welke acties er nodig zijn. De titel verwijst naar gebieden die door klimaatrampen in waarde afnemen. “Wanneer een wijk wordt getroffen door een overstroming, storm of natuurbrand, kan er gaandeweg een tweedeling ontstaan. Enerzijds is er een groep mensen die kan verhuizen of het huis klimaatbestendiger kan maken. Anderzijds zijn er mensen die zich dat niet kunnen permitteren. Als mensen verhuizen, komt hun woning voor minder geld op de markt. Het wordt gekocht door mensen met een kleinere portemonnee. Door die neerwaartse spiraal kunnen gaandeweg klimaatgetto’s ontstaan. De inwoners komen vast te zitten in risicovolle omstandigheden, omdat ze zich niets beters kunnen veroorloven.”Voor Nederland is het een heftige term, erkent Don. “In Indonesië en Amerika bestaan klimaatgetto’s al. In Nederland niet, maar de eerste signalen worden zichtbaar.” Ze wijst naar Rotterdam Bloemhof, waar veel huizen geen diepe paalfundering hebben. “Door versnelde bodemdaling zakken die steeds verder weg, met scheuren in de gevels en schimmel op de muren als gevolg. De herstelwerkzaamheden zijn kostbaar en lang niet iedereen kan dat betalen. Een ander voorbeeld is Enschede, waar recentelijk zesenzestig huurhuizen onbewoonbaar zijn verklaard na een extreme hoosbui. Het is nog maar de vraag of de andere woningen in de wijk wel behouden kunnen blijven. Een gebied wordt niet van de een op andere dag een klimaatgetto, maar ook hier zie je signalen dat bewoners vast kunnen komen te zitten.” Van wateroverlast tot hittestress Klimaatverandering is op verschillende manieren merkbaar. In het boek beschrijft Don de overstromingen in Valkenburg, appartementen in Nijmegen waar het in de zomer bloedheet wordt en gebieden rond de Veluwe met een verhoogd risico op natuurbosbranden. “Ik wil maar zeggen: er komt veel op ons af. We kunnen onze koppen in het zand steken, maar we kunnen er ook naar handelen. Laten we het laatste doen. Het is fijn als je weet welke maatregelen je kan nemen voor je eigen huis. Ik ga bijvoorbeeld zonwering installeren voor alle ramen aan de zuidkant. Dat gaat een paar duizend euro kosten, maar met meer hittegolven in het vooruitzicht is het nodig.”Maar met alleen individuele maatregelen redden we het niet, benadrukt ze. Beter is het om actie te ondernemen op collectief niveau. “Dat gebeurt al. In het boek noem ik Jelle Feenstra, die met zijn buren een pomp heeft geïnstalleerd om het grondwater hoog te houden. Daardoor blijven de houten palen waar hun huizen op zijn gebouwd goed geconserveerd. In plaats van dat iedere bewoner 65.000 euro betaalt om zijn eigen woning te redden, kostte deze gezamenlijke oplossing maar 800 euro. Van dit soort initiatieven kunnen anderen in een soortgelijke situatie leren.” Klimaatschappen Ze pleit dan ook voor zogenoemde klimaatschappen: eenzelfde soort idee als waterschappen, maar dan voor klimaatverandering. “Het is mijn wens dat er over een paar jaar overal in Nederland zulke klimaatschappen zijn, geïnitieerd door burgers. Zij kunnen net als Jelle aan de slag met maatregelen om te kunnen leven met water, hitte, droogte en vuur in een bepaald gebied.”Daar is ze zelf al mee begonnen. “Ik woon in een woonproject van vijftig huizen. Binnenkort gaan we kijken wat de grootste risico’s in onze buurt zijn en hoe we ons daarop gaan voorbereiden. Wat kunnen we zelf doen, hoeveel geld gaat het kosten en hebben we daar partners zoals de gemeente bij nodig?”Volgens Don speelt sociale cohesie een grote rol in zo’n project. “Bij klimaatadaptatie gaat het al snel over technische maatregelen, terwijl samenwerken en elkaar kennen minstens zo belangrijk is. Als een hittegolf drie weken duurt, bij wie gaan we dan langs en wie komt er andersom even bij mij kijken? In het woonproject wonen best wat ouderen. Wanneer het te warm wordt om naar de winkel te gaan, voor wie moeten we dan boodschappen doen? Als daar geen plan voor is, is de kans klein dat je elkaar helpt op het moment dat een klimaatramp zich voordoet.” Eigen belang Natuurlijk neemt de overheid ook maatregelen. Die zorgt ervoor dat de dijken worden onderhouden, stelt eisen op voor de bouw en heeft een Nationaal Hitteplan. “Dat pleit ons niet vrij. Mensen moeten zelf ook aan de slag. Het is bovendien in ons eigen belang, want klimaatrisico’s krijgen steeds meer effect op de huizenprijzen en onze levens. De groep Nederlanders die daarover kan meepraten wordt steeds groter. We hebben al last van klimaatverandering en kunnen niet enkel op de overheid blijven leunen.” Kans Het boek moet dan ook een gespreksstarter zijn. “Ik hoop dat het de dialoog op gang brengt. Dat we het er met elkaar over hebben, bijvoorbeeld in klimaatschappen. In Valkenburg gebeurt dat al. Daar houdt een hoogwaterwacht van burgers sinds de overstromingen in 2021 de waterpeilen in de gaten. Dit soort bewonersinitiatieven zichtbaarheid geven, zodat anderen ervan kunnen leren, is een mooie taak voor lokale overheden. Binnenkort lanceren we dan ook de eerste klimaatschappen in Valkenburg, gesteund door burgemeester Daan Prevoo.”“Klimaatverandering wordt vaak gezien als een gevaar, iets dat ons bedreigt”, vervolgt Don. “Maar het kan ook iets zijn wat ons verbindt. Samen met klimaatrisico's aan de slag gaan kan ervoor zorgen dat we elkaar beter leren kennen en weten wie er in onze straat woont. Ik zie het dus vooral als kans op meer verbinding met elkaar.” Lees ook:Woonwijk lost zelf netcongestie op: 500 huishoudens op één trafohuisjeBouwers en boeren werken in Friesland samen aan biobased huizen: ‘Duizend woningen gaan we makkelijk halen’ Door vleermuizen werden 70 procent minder muren geïsoleerd, is deze DNA-test de oplossing?