Eva Segaar 01 april 2022, 10:55

Albron stapt volledig over op biologische zuivel

Alle melk, karnemelk en yoghurt op de locaties van cateraar Albron zijn vanaf vandaag helemaal biologisch. Albron stapt daarmee af van gangbare zuivel en verkoopt en gebruikt alleen nog maar biologische zuivel. Zo weet de foodservice organisatie precies waar de melk die zij schenken vandaan komt.

Klaas de Lange foto Fred van Diem 03 Melkveehouder Klaas de Lange heeft 500 koeien op zijn boerderij aan de rand van natuurgebied de Weerribben. | Credits: Albron

Aan de rand van nationaal park Weerribben-Wieden, in de buurt van Meppel, runt melkveehouder Klaas de Lange al veertig jaar zijn biologische melkveehouderij. Natuurgebied de Weerribben is kwetsbaar, en valt daarom ook onder Natura 2000 gebied. In de buurt van deze gebieden moet de biodiversiteit worden beschermd, waardoor er extra eisen gelden voor de uitstoot in de omgeving.

Stikstof is bijvoorbeeld een grote boosdoener, omdat het ervoor zorgt dat bepaalde planten (gras, brandnetels) beter groeien dan andere (heide maar ook meer zeldzame planten). Die zeldzamere planten worden daardoor overwoekerd, wat ten koste gaat van de biodiversiteit.

Lees ook: ‘CO2 in voedsel moet ook een prijs krijgen’

Kwetsbaar natuurgebied

“Het is een zeer kwetsbaar natuurgebied”, zegt melkveehouder De Lange. “En dat heeft een andere manier van boeren nodig. We hebben hier op de boerderij niet alleen de melkproductie hoog in het vaandel staan, maar willen ook de natuur in stand houden.” Dus boert De Lange biologisch, want dat zorgt voor de helft minder stikstofuitstoot dan traditionele landbouw. Vooral omdat er geen kunstmest en chemische bestrijdingsmiddelen worden gebruikt.

Na zijn opleiding aan de Wageningen Universiteit nam De Lange het bedrijf van zijn vader over. Hij besefte dat hij extra zorg voor de natuur moet dragen als hij wilde blijven boeren in de Weerribben. “Veel gangbare boeren hier in de buurt zijn daarom geëmigreerd naar Canada en Denemarken”, zegt De Lange. “Ik heb hun grond overgenomen, zodat ik juist kon extensiveren. Dan geef je meer ruimte aan het dier.” De Lange heeft in totaal 500 koeien, en per koe heeft hij één hectare beschikbaar.

Albron op bezoek in de stal van melkveehouder Klaas de Lange.

Verse melk in het schap

Omdat De Lange het zonde vond dat zijn melk anoniem naar de fabriek ging en onder een ander merk verkocht werd, begon hij in 1992 Weerribben Zuivel. De zuivel die hij produceert is biologisch en volgens De Lange ook nog eens heel vers. “Wat ik vandaag melk, ligt morgenvroeg bij Albron in het schap.”

Want de 2,5 miljoen liter zuivel die Albron jaarlijks aan haar gasten serveert, komt vanaf vandaag uit de Weerribben. Door de tussenstap in de zuivelcoöperaties over te slaan, wordt de keten korter. Dat scheelt transportkilometers en CO2-uitstoot. En de keten is transparanter, want Albron weet precies van welke boerderij de zuivel komt.

De gasten moeten daar waarschijnlijk wel iets meer voor betalen. Biologisch boeren kost de boer immers meer inspanning en landgebruik. Ook komt de melk in de bedrijfsrestaurants voortaan in een kleinere portie: 200 in plaats van 250 milliliter. Dat levert op meerdere vlakken een besparing op. Het drukt de kosten en vermindert het gebruik van plastic.

Lees ook: Hoe een flexibel bedrijfsrestaurant zorgt voor een duurzaam voedselsysteem

Kleinere portie is minder milieu-impact

Albron doet het ook omdat het hiermee inzet op de eiwittransitie, door minder dierlijke eiwitten aan te bieden. Op grote schaal verlagen de kleinere porties de impact op het milieu.

Kleinere portie of niet, melkveehouder De Lange is blij met de samenwerking. “Ik vind het bijzonder dat Albron een stap vooruit zet, terwijl ze in een zeer concurrerende markt zitten. Zo vertellen we samen een mooi verhaal.”

Schrijf je in voor onze Newsbreak: iedere dag rond 12 uur het laatste nieuws

Wil jij iedere middag rond 12 uur het laatste nieuws over duurzaamheid ontvangen? Dat kan! Schrijf je hier in voor onze Newsbreak.

Juist in deze tijd afscheid nemen van emotionele leiders

Tijdens corona sprak ik veel ondernemers die na een strijdbaar begin, langzaam moedelozer werden. Optimistische, hardwerkende types, die het leven vol vertrouwen tegemoet traden, veranderden in boze burgers die het groeiende verschil met de loonslaven met lede ogen moesten aanschouwen. 'Wie in vaste dienst werkte kon lekker doorsparen, degenen die het geld verdienden en de risico's namen moesten het onderspit delven', riepen ze. Deze mkb'ers kregen ook nog een trap na, toen hen te kennen werd gegeven dat 'het nu eenmaal een ondernemersrisico was' dat ze hun vak niet mochten uitoefenen. Kritiek vanuit de leunstoel waar het besef nog niet was doorgedrongen dat hier niet tegenop te ondernemen viel. Zuur voor een sector die in andere tijden altijd gratuit geprezen werd: 'het mkb is de motor van de economie.' Nu, in tijden van oorlog, is de glastuinbouwsector het haasje. Een sector die internationaal geprezen wordt. Vanuit China en Japan komen hoogmogende delegaties naar het Westland om zich te vergapen aan het Hollandse wonder van innovatie. Door de hoge gasprijzen dreigt nu een golf van faillissementen. Zeker, het had geholpen als er eerder verduurzaamd was, of als telers hun gasprijzen hadden vastgelegd. Maar ook hier is het te simpel om het als ondernemersrisico af te doen. De telers betalen nu soms meer dan 3 euro per kuub, in plaats van de 7 cent die ze gewend waren. Heel Europa merkt nu de gevolgen. 'In de Europese industrie heerst chaos', schrijft NRC. Ter illustratie geeft de krant aan hoeveel last een bedrijf als VDL uit Eindhoven hiervan ondervindt. Topman Willem van der Leegte belde een klant met de volgende vraag: 'Wat doe je als een elektronisch onderdeel waar je normaal 18 dollar voor betaalt, drie maanden later opeens 1150 dollar kost? Toch maar kopen?' De klant besloot toch maar te kopen, want hij moest het product hebben. VDL, dat produceert van auto's tot chipmachineonderdelen, is aan energiekosten ook nog eens miljoenen extra kwijt. En het grootste bedrijfsonderdeel, autofabriek VDL Nedcar uit Limburg, staat al bijna de hele vorige maand stil, omdat het geen kabels uit Oekraïense fabrieken kan krijgen, schrijft NRC. Niet alleen corona en de oorlog spelen VDL parten, ook een cyberaanval legde de systemen bijna een maand plat. Spreken van een ondernemersrisico zou echt een gotspe zijn. Dat de Derde Wereldoorlog nu al is begonnen is, mag je gerust stellen, schrijft columnist Bret Stephens in een column in de New York Times, met de kop: 'This is How World War III begins.' En tegen Politico Magazine zegt Fiona Hill, een Amerikaanse Ruslandexpert en adviseur van Obama en Trump: 'We are already in the middle of a third World War, wether we've fully grasped it or not.' En over 'Putin en Nukes' is ze al even stellig: 'Yes, he would.' In zulke omstandigheden heeft het bedrijfsleven en het mkb (en elke burger) behoefte aan stabiele leiders, die risico's op waarde weten te schatten. Dat Joe Biden te oud en te emotioneel is, bleek eens te meer in Polen, waar hij verklaarde dat 'slager' Poetin niet kan aanblijven als machthebber van Rusland. Zijn toelichting een dag later dat het uit morele verontwaardiging voortkwam, omdat hij kort ervoor met zwaar getroffen Oekraïeners had gesproken, maakt het alleen maar erger. Natuurlijk, het is menselijk, maar juist van iemand op zo'n belangrijke post mag je meer verwachten dan van de gemiddelde burger. Op cruciale momenten kun je je als ware leider onderscheiden en gezag verwerven. Biden moet hoe dan ook zijn beheersing bewaren. Zelensky, die meer te vrezen heeft dan Biden, kan het wel. Bij Biden vrees ik dat hij, mocht het tot een ontmoeting met Poetin komen, een Will Smith-imitatie niet is uitgesloten. Paul van Liempt